ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»
KΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ
4 Ιανουαρίου 2026
Σήμερα, λίγο πριν τα Θεοφάνεια, η Εκκλησία μάς εισάγει στην «Ἀρχὴ τοῦ εὐαγγελίου Ἰησοῦ Χριστοῦ». Αυτό αποτελεί την πρώτη φράση του πρώτου ευαγγελίου που παραδόθηκε στην Εκκλησία, του κατά Μάρκον ευαγγελίου, το οποίο γράφτηκε περίπου τριάντα χρόνια μετά την ανάσταση του Κυρίου. Η φράση «Ἀρχὴ τοῦ εὐαγγελίου Ἰησοῦ Χριστοῦ» δηλώνει την έλευση του Θεού-Λόγου στην ιστορία, και αποτελεί το προοίμιο όλης της εμπειρίας και ζωής της Εκκλησίας.
Η Αρχή δεν είναι απλώς το ξεκίνημα της πρώτης σελίδας. O ευαγγελιστής δηλώνει ότι δεν προτίθεται να συγγράψει μια βιογραφία του Ιησού, αλλά να μεταφέρει μια χαρμόσυνη αγγελία, την έναρξη μιας νέας εποχής. Το ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού είναι μια νέα αρχή – ο Χριστός είναι αυτή η απόλυτη, θεμελιώδης Αρχή που δημιούργησε και δίνει νόημα στα πάντα. Κι όπως ο Χριστός είναι στο βιβλίο της Γενέσεως η αρχή της δημιουργίας, σύμφωνα με το «Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν», έτσι είναι και η αρχή της νέας δημιουργίας, της καινής κτίσεως. Και, όπως στον Ρωμαϊκό κόσμο ευαγγέλιο ήταν η ανακοίνωση μιας νίκης ή της γέννησης ενός αυτοκράτορα, τώρα ο Μάρκος κατακυρώνοντας και μεταμορφώνοντας τον όρο, λέει πως το αληθινό ευαγγέλιο είναι η νίκη του Θεού επί της αμαρτίας, του θανάτου και του διαβόλου. Δεν είναι απλά μια αφήγηση ή μια διδασκαλία, αλλά η δραστική και ζωοποιός δύναμη του Θεού, η «καλή αγγελία» για την αποκατάσταση της εικόνας του Θεού στον άνθρωπο. Άλλωστε, το όνομα Ιησούς σημαίνει «Ο Θεός είναι η σωτηρία». Η «Αρχή» του Μάρκου είναι και η αρχή της ζωής της Εκκλησίας, η οποία δεν έχει τέλος.
Ο ευαγγελιστής, αναφερόμενος στην προφητεία της Παλαιάς Διαθήκης για την προετοιμασία του κόσμου, μας θυμίζει την προνοητική φροντίδα του Θεού για την ανθρωπότητα, ότι η ιστορία της σωτηρίας είναι μια αδιάκοπη πραγματικότητα, επομένως και του καθενός μας η ζωή μπορεί να ενταχθεί σε αυτό το σχέδιο σωτηρίας, αν επιλέξουμε να «ετοιμάσουμε την οδό». Αυτό έκανε και δίδαξε ο Ιωάννης λίγο πριν τη φανέρωση του Μεσσία. Ξεκινά από την έρημο, που είναι ο τόπος της δοκιμασίας αλλά και της θείας συνάντησης. Από εκεί έρχεται η φωνή του: «Ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου».
Προετοιμασία, λοιπόν, για την υποδοχή της «Αρχής» είναι η «έρημος». Μιλώντας μεταφορικά, είναι η ψυχή μας που πρέπει να γίνει έρημος από τους θορύβους του κόσμου, να γίνει ησυχία, να αδειάσει από την περισσή μέριμνα, ώστε να μπορέσει να δεχθεί τον Λόγο-Χριστό.
Και με ποιόν τρόπο ετοιμάζουμε εκεί την οδό του Κυρίου; Με το να βαπτισθούμε στη μετάνοια, να στρέψουμε την ύπαρξή μας προς τον Θεό. Μετανοώντας αφήνουμε χώρο για τον Θεό, ισιώνουμε τις στρεβλώσεις μας, εξομολογούμεθα και παραδίδουμε τις αμαρτίες και τα τραύματα που μας κάνουν σκληρούς και απροσπέλαστους. Κι όπως φανερώνει η μορφή και η ζωή του Ιωάννη, η αληθινή μετάνοια εμπεριέχει απλότητα, ειλικρίνεια και εγκαρτέρηση.
Όμως, η έρημος, η άσκηση, η μετάνοια και η εξομολόγηση δεν είναι το τέλος, αλλά τα μέσα. Αυτά μας εκλεπτύνουν, ώστε να γίνουμε δεκτικοί της μεγάλης δωρεάς του Θεού, που είναι το βάπτισμα ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, δηλαδή η κοινωνία του Ίδιου του Θεού, η υιοθεσία και η μεταμόρφωσή μας. Εμείς ετοιμαζόμαστε για τη φανέρωση του Θεού, ο Οποίος μας αναγεννά, μεταβάλλει τον τρόπο με τον οποίον υπάρχουμε, μας κάνει «κοινωνούς της θείας φύσεως» (Β' Πέτρου 1.4).
Ὁ σύγχρονος άνθρωπος αναζητά συνεχώς μιαν «αρχή», με την έννοια, όμως, της συνεχούς αλλαγής. Έτσι αρχίζει κάτι, και μετά ξαναρχίζει κάτι άλλο, χωρίς να μένει σταθερός πουθενά, χωρίς να δεσμεύεται πουθενά. Η αιτία είναι η έλλειψη νοήματος στη ζωή του. Πράγματι, η ζωή δεν έχει νόημα αν βασίζεται σε πλασματικές και παροδικές αρχές, όπως η επιτυχία, η ηδονή ή η δύναμη. Για τον ευαγγελιστή το νόημα βρίσκεται στη μοναδική και απόλυτη Αρχή που μας δημιούργησε και μας έσωσε, δηλαδή στον Χριστό. Το ευαγγέλιό Του είναι η απάντηση στον πόθο μας για αλήθεια και σωτηρία. Αρκεί να προετοιμαστούμε στην έρημο, να βάλουμε, δηλαδή, στην άκρη τις πολλές μέριμνες και τους ατέλειωτους κοσμικούς στόχους, και να δεχθούμε τη φανέρωσή Του με αληθινή μετάνοια.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»
ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ
11 Ιανουαρίου 2026
Ο Ιησούς, όταν πληροφορείται το δυσάρεστο γεγονός της συλλήψεως του Ιωάννη, αναχωρεί για να αρχίσει τη δημόσια δράση Του. Παραδόξως, όμως, δεν επιλέγει γι’ αυτό την Ιερουσαλήμ ή άλλο κέντρο του Ιουδαϊσμού, αλλά την πέραν του Ιορδάνου Γαλιλαία των εθνών, μια περιφερειακή περιοχή με πανσπερμία εθνών και, ως εκ τούτου, μεγάλη πνευματική σύγχυση. Θέλει εξ αρχής να δείξει ότι η χάρις του Θεού δεν υπολογίζει εθνικά ή πολιτισμικά σύνορα αλλά απευθύνεται σε όλους. Το «μέγα φως», ο Μονογενής Υιός του Θεού, ανατέλλει όχι μόνο στη Γαλιλαία αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο. Μάλιστα ανατέλλει εκεί που το περιμένει κανείς λιγότερο, εκεί που κυριαρχεί το σκοτάδι και η σκιά του θανάτου.
Γι’ αυτό και ο ευαγγελιστής αναφέρει την προφητεία του Ησαΐα για την Γαλιλαία: «ο λαός που καθόταν στο σκοτάδι είδε φως μέγα· και σε όσους βρίσκονταν σε χώρα και σκιά του θανάτου, φως ανέτειλε γι’ αυτούς». Το «σκότος» δηλώνει την πνευματική άγνοια και πλάνη. Αυτή, άλλωστε, είναι η γενική κατάσταση της ανθρωπότητας χωρίς την αποκάλυψη του Θεού. Η «χώρα και η σκιά του θανάτου» είναι μια βαθύτερη και πιο τρομακτική κατάσταση. Δεν είναι μόνο η απουσία του φωτός, αλλά η παρουσία του εχθρού, του διαβόλου, και η εξουσία του θανάτου. Ο λαός που βρίσκεται στη ζοφώδη αυτή κατάσταση είδε φως μέγα.
Τούτο μπορούμε να το μεταφέρουμε στον ψυχικό μας χώρο και στην προσωπική μας ζωή. Άλλοτε η κακία και η τραγωδία φαίνεται να νικούν, άλλοτε μια απώλεια, μια αδικία ή μια προσωπική αμαρτία μας οδηγούν σε βαθειά πνευματική κρίση. Κάποτε οι στιγμές είναι πολύ σκοτεινές, το ίδιο και ο νους και η ψυχή. Άλλωστε, ο καθένας μας έχει στην ψυχή του πλευρές που βρίσκονται στο σκότος, είτε αυτό είναι φόβος, είτε τραύμα, είτε κρυφή αμαρτία, είτε απιστία, ενώ πολλές φορές εισέρχεται σε σκιά θανάτου, όπως είναι η απελπισία ή ο φοβερός πόλεμος του πονηρού. Τις ώρες αυτές ας σκεφτούμε ότι όπως ο Κύριος μεταβαίνει και δρα στη σκοτεινή Γαλιλαία, ετσι μεταβαίνει και στη δική μας σκοτεινή περιοχή, προκειμένου να φωτίσει με την ανατολή Του το σκοτάδι. Κανένα σκοτάδι δεν είναι ανυπέρβλητο για το Φως Του.
Το φως αυτό ανέτειλε τότε και ανατέλλει πάντα με τον πρώτο Του εκείνο λόγο: «Μετανοεῖτε· ἤγγικεν γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.» «Μετανοείτε» είναι η αρχική προτροπή του Χριστού προς τον κόσμο. Δεν είναι τόσο η μετάνοια ως προετοιμασία, όπως ήταν στο κήρυγμα του Ιωάννη, αλλά ως ανταπόκριση στην παρουσία του Φωτός. Ανταπόκριση που εκφράζεται με την αλλαγή νοοτροπίας, με την απομάκρυνση από τα έργα του σκότους, με την ανακατεύθυνση του νου και της καρδιάς προς το Φως.
Το «μετανοείτε», όμως, δεν είναι μόνο μια κλήση για ανταπόκριση και αλλαγή, αλλά και η επιβεβαίωση από τον ίδιο τον Χριστό ότι η αλλαγή είναι πλέον εφικτή, δεν είναι ευσεβής πόθος. Μπορώ να αλλάξω ανά πάσα στιγμή, μπορώ να περάσω από το σκοτάδι στο φως, αρκεί να εστιάσω πάλι στη διαρκή παρουσία του Χριστού στη ζωή μου. Είναι η επιβεβαίωση ότι μπορούμε να ανταποκριθούμε στην αρχική μας κλήση – να γίνουμε μέτοχοι της βασιλείας και της δόξας Του.
Η βασιλεία δεν είναι ένας τόπος που βρίσκεται στην άκρη του διαστήματος, αλλά μια πνευματική πραγματικότητα που έχει πλησιάσει και είναι προσβάσιμη. Είναι η ζωή σε κοινωνία με τον Θεό. Δεν υπάρχει πια χάσμα μεταξύ Θεού και ανθρώπου, γιατί ο Θεός ήρθε ανάμεσά μας και ενώθηκε μαζί μας. Από τη στιγμή που ο Βασιλιάς είναι παρών, είναι παρούσα και η βασιλεία Του, δηλαδή η δύναμη, η ενέργεια, η δόξα Του.
Θα πρέπει, ωστόσο, να αναρωτηθούμε: αντανακλά η ζωή μας την πίστη ότι η βασιλεία του Θεού είναι κοντά, και ότι το Φως έχει ήδη ανατείλει παντού, και στις σκοτεινές γωνιές του εαυτού μας; Αντανακλά η ζωή μας τη ριζική μετάνοια και συνεχή στροφή προς Αυτόν που ομολογούμε σωτήρα και λυτρωτή και ευεργέτη;
Ας εστιάζουμε συνεχώς στο φως που ανέτειλε σήμερα, όσο κι αν βλέπουμε γύρω μας και μέσα μας σκοτάδια και σκιά θανάτου. «Σήμερα άρχισα να βλέπω,» λέει ο Ψαλμός του Δαβίδ, «αυτή είναι η αλλοίωσις της δεξιάς του Υψίστου.» (Ψαλμ. 76.11) Δηλαδή η αρχή που έκανα είναι καρπός της αλλοίωσης που προκάλεσε μέσα μου το φως του Χριστού. Ο Θεός δρα δυναμικά στο σκοτάδι της ανθρώπινης ιστορίας αλλά και της προσωπικής μας πάλης. Και μάλιστα επιλέγει να μεταβεί εκεί όπου το σκοτάδι είναι πιο πυκνό και αδιαπέραστο. Ζητά μόνο την ανταπόκρισή μας, την εκούσια και σταθερή στροφή προς το φως, ώστε η βασιλεία Του να γίνει ζωντανή εμπειρία.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ
18 Ιανουαρίου 2026
Δέκα λεπροί. Καταδικασμένοι στην απόλυτη κοινωνική απομόνωση, βέβηλοι σύμφωνα με τον Ιουδαϊκό νόμο, αφού η αρρώστια τους ήταν επιτομή της ακαθαρσίας. Δεν έχουν παρά να κραυγάσουν απελπισμένοι προς τον Κύριο. Όμως, κανείς, όσο μακριά κι αν είναι, δεν λανθάνει της προσοχής του Κυρίου. Τους καλεί, και πριν ακόμη τους θεραπεύσει, τους λέει να πορευθούν και να παρουσιασθούν στους ιερείς. Και καθώς πήγαιναν, είδαν το θαύμα, είδαν ότι θεραπεύθηκαν. Εδώ σταματά το πρώτο μέρος της διήγησης.
Λέπρα είναι οτιδήποτε μας κρατά μακριά από τον Θεό και τους ανθρώπους. Μπορεί να είναι οποιαδήποτε κρυφή αμαρτία, ένα τραύμα από το παρελθόν, μια καταστροφική συνήθεια, ο υπερφίαλος εγωισμός μας ή οτιδήποτε άλλο παγώνει, τρομάζει και σκληραίνει την ψυχή και την οδηγεί σε μοναξιά, με επακόλουθο την απογοήτευση ή και την απόγνωση. Πολλές φορές αυτά δεν τα συνειδητοποιούμε, δεν θέλουμε να τα αποδεχθούμε, άλλωστε δεν είναι πάθη που φαίνονται εξωτερικά όπως η λέπρα, κι ούτε κάποιος νόμος μας απομονώνει εξαιτίας τους. Έτσι, συνεχίζουμε να ζούμε και να υποφέρουμε στην πνευματική και ψυχική λέπρα που, βεβαίως, δεν αφήνει απρόσβλητο και το σώμα. Δεν θα λυτρωθούμε από τον νοσηρό αυτόν χώρο, αν δεν αποδεχθούμε το πρόβλημά μας, κι αν δεν κραυγάσουμε με ταπείνωση και από τα βάθη της ψυχής «Ἰησοῦ, ἐλέησόν με.»
Στους λεπρούς που φώναζαν για έλεος, ο Χριστός είπε: «Πηγαίνετε, δείξτε τον εαυτό σας στους ιερείς». Έτσι τους έβαλε στον δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσουν. Και εκείνοι, όπως λέει το κείμενο, πήγαν και, καθώς πορεύονταν, θεραπεύτηκαν καθ’ οδόν. Ο δρόμος ήταν μια μεγάλη δοκιμασία της πίστεώς τους, διότι πώς θα τολμούσαν να εμφανισθούν στους ιερείς, αφού δεν είχαν δει ακόμη κανένα θαύμα; Διότι κατά τη διάρκεια της πορείας είδαν ότι καθαρίσθηκαν. Κι όμως, πήραν αυτόν τον δρόμο υπακούοντας στον Κύριο και πιστεύοντας στα λεγόμενά Του.
Αν του φωνάξουμε, το ίδιο θα ζητήσει και από μας σήμερα. Να τον εμπιστευθούμε και να ξεκινήσουμε μια πορεία, ακόμη κι αν δεν έχουμε εμφανή σημεία θεϊκής παρεμβάσεως στη ζωή μας. Διότι η χάρις του Θεού ενεργεί πλήρως αφού εμπιστευθούμε και υπακούσουμε στον λόγο Του. Ο δρόμος που μας δείχνει είναι το μυστηριακό Σώμα Του, η εκκλησία. Κανείς δεν θεραπεύεται έξω από αυτόν τον δρόμο, ούτε κανείς που αποκόπτεται από τον δρόμο και χάνεται σε παραδρόμους. Αλλά ούτε και μέσα στον δρόμο θεραπεύεται, αν δεν προχωρεί· αν δηλαδή εφησυχάζει μόνο στην εξωτερική ομολογία και στις τυπικές πράξεις.
Ας περάσουμε, όμως, στο δεύτερο μέρος της διήγησης. Αλίμονο, μόνο ένας από τους δέκα επιστρέφει για να ευχαριστήσει. Και αυτός είναι ο «αλλογενής», ο ξένος, ο οποίος ήταν αιρετικός για τους Ιουδαίους και σχεδόν ειδωλολάτρης. Διπλά αποξενωμένος και λόγῳ του πάθους και λόγῳ του έθνους. Αυτός μόνο επιστρέφει, δοξάζει τον Θεό, πέφτει με το πρόσωπο στα πόδια του Ιησού και τον ευχαριστεί. Αυτή η λεπτομέρεια περιέχει και το βαθύτερο μήνυμα της ιστορίας.
«Δεν καθαρίσθηκαν όλοι; Οι άλλοι εννιά πού είναι;» λέει ο Ιησούς. Αυτό δεν είναι παράπονο, ούτε πικρία, δηλαδή έκφραση πληγωμένου εγωισμού, όπως συνηθίζεται σε μας, όταν κάνουμε καλό και δεν λάβουμε αναγνώριση. Η φράση του Ιησού είναι θρήνος για τη χαμένη ευκαιρία, θρήνος για την αγνωμοσύνη, και μια πολύ σημαντική προειδοποίηση προς όλους μας.
Ποιά είναι αυτή η προειδοποίηση; Ακόμη κι αν μπεις στον δρόμο που σου έδειξε ο Χριστός, ακόμη κι αν είσαι μέσα στην εκκλησία, ακόμη κι αν έλαβες αυτό που ζήτησες, ακόμη κι αν είδες θαύματα στη ζωή σου, εάν δεν έχεις ευγνωμοσύνη, η μεγάλη δωρεά της σωτηρίας πάει χαμένη και μένεις άδειος και άκαρπος. Γιατί δεν έχεις γνωρίσει πραγματικά τον δωρητή και ευεργέτη σου. Έχουμε την τάση να αρπάζουμε το δώρο και επιστρέφοντας στην ιδιοτέλεια και φιλαυτία μας να συνεχίζουμε τον δικό μας δρόμο. Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι η σωματική μας θεραπεία, ούτε η θεραπεία των ψυχικών μας τραυμάτων, ούτε η λύση των προβλημάτων μας, το ζητούμενο είναι η ανάσταση και σωτηρία όλης της υπάρξεώς μας. Και τούτο έρχεται μέσα από τη συνειδητή, ευχαριστιακή σχέση με τον Χριστό. Ο Σαμαρείτης μόνο άκουσε το «Ἀναστὰς πορεύου· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε», γιατί αυτός μόνο ζήτησε να έχει γνώση και σχέση με τον Χριστό.
Η σωματική λέπρα είναι τύπος της πνευματικής ασθένειας, της αμαρτίας. Είναι οτιδήποτε μας κρατάει σε απόσταση από τον Θεό και τους αδελφούς μας. Έχουμε την ειλικρίνεια και ευθύτητα να το δούμε στον εαυτό μας, και να αποδεχθούμε την ασθένεια και ανεπάρκειά μας; Έχουμε τη διάθεση να φωνάξουμε «Κύριε, ελέησόν με» και να πορευθούμε στον δρόμο της εκκλησίας; Και τέλος, έχουμε τη συναίσθηση των φανερών και αφανών ευεργεσιών Του, ώστε συνεχώς να τον ευχαριστούμε μέσα σε μια αδιάρρηκτη προσωπική και ουσιαστική σχέση μαζί Του;
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ΄ ΛΟΥΚΑ
25 Ιανουαρίου 2026
H σωτηρία δεν είναι ανθρώπινο κατόρθωμα, είναι αποτέλεσμα της πρωτοβουλίας του Θεού, ο Οποίος σπεύδει να «καταλύσει» στην ανθρώπινη ύπαρξη. Αυτή η επίσκεψη του Θεού κάνει τον άνθρωπο αφενός να αναλαμβάνει τις ευθύνες του, αφετέρου να υπερβαίνει το παρελθόν του και τις αδυναμίες του.
Τούτο μας λέει με υπέροχο τρόπο το περιστατικό της μεταστροφής του Ζακχαίου. Τελώνης, συνεργάτης των Ρωμαίων, πλούσιος με βρόμικο χρήμα, η επιτομή του διεφθαρμένου ανθρώπου. Ωστόσο, η ντροπιαστική για τον κόσμο και αστεία πράξη του να ανέβει σε συκομουριά προκειμένου να μπορέσει να δει τον Χριστό αποκαλύπτει το βάθος της πνευματικής του πείνας. Μολονότι η ζωή τού παρέχει ευμάρεια και ασφάλεια, φαίνεται να βιώνει ένα κενό, μια πνευματική στειρότητα που γίνεται πείνα και δίψα για κάτι βαθύτερο και πιο αληθινό. Θέλει να «δει» τον Ιησού ή, μάλλον, όχι να τον δει – αυτό θα ήταν απλή περιέργεια – αλλά να δει «τίς ἐστιν», ποιός είναι. Γι’ αυτό είναι και έτοιμος να ακούσει κάτι από Αυτόν. Είχε ακούσει για τον Ιησού, και η ψυχή του φλεγόταν από πόθο. Ο πόθος αυτός τον έκανε να ξεπεράσει τα εμπόδια, όπως ήταν το σωματικό του ύψος, η κοινωνική του θέση, αλλά και ο όχλος που φυσικά τον μισούσε.
Μιλώντας αλληγορικά, μπορούμε να δούμε στον Ζακχαίο την προσπάθεια της ψυχής να ανέβει πάνω από τον «όχλο» και τα πράγματα που την εμποδίζουν να φθάσει στη θέα του Σωτήρος, δηλαδή πάνω από τις κοσμικές μέριμνες, τους φόβους, τις συνήθειες, τις κοινωνικές προσδοκίες, τις αμαρτίες. Όποιος ειλικρινά αναζητά να δει ποιός είναι ο Ιησούς, θα βρει κοντά του κάποιο αιωνόβιο δέντρο να ανεβεί, ακόμη κι αν χρειασθεί να εκτεθεί στα μάτια του κόσμου, ώστε κάποιοι να γελάσουν ή να λοιδορήσουν.
Ο πόθος του Ζακχαίου δεν μένει αναπάντητος. Ο Χριστός ήδη τον γνωρίζει, βλέπει την αναζήτησή του, διακρίνει την ετοιμότητά του, έρχεται στον δρόμο του, σηκώνει τα μάτια και τον βλέπει, τον καλεί με το όνομά του, και εκφράζει το θέλημά Του να καταλύσει στο σπίτι του. «Σήμερα πρέπει να μείνω στο σπίτι σου», λέει στον χαμένο Ζακχαίο και σε όλους όσοι τον αναζητάμε με πόθο και ειλικρίνεια. Αυτό το «σήμερα» δηλώνει και την αμεσότητα της θεϊκής παρέμβασης αλλά και την απαίτηση της άμεσης ανταπόκρισης εκ μέρους μας. Επιπλέον, δεν θέλει απλώς να μας δει και να τον δούμε, αλλά να καταλύσει στο σπίτι μας, δηλαδή να μπει βαθύτερα στη ζωή μας και στην καθημερινότητά μας, και να τα μεταμορφώσει με την αγαπητική παρουσία Του.
Η είσοδος του Χριστού στη ζωή του Ζακχαίου σημαίνει και την πλήρη μετάνοια του τελευταίου και την αλλαγή στις συνήθειες της ζωής του. Ο Ζακχαίος ξέρει ότι όσοι τον αποκαλούν αμαρτωλό δεν έχουν άδικο. Αντί να θιγεί ο εγωισμός του, δεσμεύεται να κάνει τον Ιησού κύριο της ζωής του, αποτασσόμενος το άδικο χρήμα, και δηλώνει έτοιμος να αποκαταστήσει με το παραπάνω όποια βλάβη είχε μέχρι τότε προξενήσει. Δεν περιορίζεται στις απαιτήσεις του νόμου. Έτσι, ενώ ο Νόμος όριζε αποζημίωση για κλοπή, ο Ζακχαίος δεν δίνει απλώς το νόμιμο, αλλά τα μισά του υπάρχοντα στους πτωχούς και τετραπλή αποζημίωση σε όσους εκβίασε, συκοφάντησε και έβλαψε με οποιοδήποτε τρόπο. Η πραγματική συνάντηση με τον Ιησού δεν είναι άσχετη με το πορτοφόλι μας, τα «υπάρχοντά» μας, ούτε άσχετη με τις σχέσεις μας προς τους αδελφούς μας. Η μετάνοια που μας εμπνέει η παρουσία Του σημαίνει αποκήρυξη του παλαιού βίου και, στην περίπτωση του Ζακχαίου, αποκήρυξη της φιλαργυρίας. Η συνάντηση με τον Χριστό γεννά ένα αίσθημα δικαιοσύνης που δεν ικανοποιείται με το ελάχιστο, αλλά επιζητά να αποδώσει το μέγιστο, αυτό που υπερβαίνει την κοσμική δικαιοσύνη. Τούτο είναι το φιλότιμο.
Ο Ζακχαίος «ἀπωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη». Ήταν χαμένος για τον Θεό, αλλά άφησε τον Θεό να τον βρει και να καταλύσει στην οικία του, και αυτό μεταμόρφωσε ριζικά τη ζωή του. Το «σήμερον» χτυπά την πόρτα της ζωής μας συνεχώς. Σήμερον θέλει να καταλύσει στην οικία μας και ζητά από μας να αναλάβουμε την ευθύνη της ζωής μας μέσα στο φως της αγάπης Του. Διότι ήλθε για να αναζητήσει και να σώσει όλους εμάς τους χαμένους.
π. Χ.Σ.