ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ
(Λουκ. ιη΄ 10-14)
1 Φεβρουαρίου 2026
Με τη βοήθεια του Θεού, αγαπητοί μου αδελφοί, από σήμερα εισερχόμαστε και πάλι στην κατανυκτική και ευλογημένη περίοδο του Τριωδίου. Και η Εκκλησία μας κάθε φορά επιλέγει να ανοίγει αυτή την περίοδο με το πνεύμα της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, της γνωστής σε όλους μας παραβολής του Τελώνου και του Φαρισαίου. Έτσι η Αγία μας Εκκλησία θέτει για άλλη μια φορά ενώπιών μας την εικόνα δύο ανθρώπων που ανεβαίνουν στον Ναό για να προσευχηθούν. Ο ένας, ο Φαρισαίος, στάθηκε όρθιος σε μια θέση μπροστά στον Ναό από όπου θα τον έβλεπαν όλοι και άρχισε να προσεύχεται εξιστορώντας και επαινώντας τις αρετές του και τα καλά του έργα ενώ ταυτόχρονα κατηγορούσε τους υπόλοιπους αδελφούς του θεωρώντας τους πνευματικά κατώτερους. Ο άλλος, ο Τελώνης, σε μια απόμερη γωνιά του Ναού πέφτει στη γη, δεν τολμά, μας λέει η ευαγγελική διήγηση, να σηκώσει τα μάτια του στον ουρανό, παίρνει και σωματικά τη στάση της ταπείνωσης, χτυπά το στήθος του και ζητάει με δάκρυα το έλεος του Θεού για τις πολλές του αμαρτίες.
Και τι περίεργο μας λέει στη συνέχεια η παραβολή; Ότι ο Φαρισαίος, αυτός ο ηθικός και θρήσκος άνθρωπος, που τηρούσε κατά γράμμα όλες τις εντολές του ιουδαϊκού νόμου, που πράγματι προσέφερε το ένα δέκατο της περιουσίας του στους φτωχούς, που δεν αδικούσε κανένα και, επομένως, θα περίμενε κανείς ότι θα σωζόταν, τελικά έρχεται ο Χριστός και τα ανατρέπει όλα και δεν δικαιώνει τον άνθρωπο αυτό. Από την άλλη μεριά ο Τελώνης, που δεν τηρούσε τον νόμο, που δεν είχε καμία αρετή να προβάλει, που ήταν γεμάτος με αμαρτίες, τι παράξενο, τελικά κατέβηκε από τον Ναό δικαιωμένος και αποκατεστημένος στα μάτια του Χριστού μας.
Δεν είναι τυχαίο, αδελφοί μου, που η Εκκλησία μας σήμερα προβάλει μπροστά μας αυτή την παραβολή του Κυρίου, σήμερα που αρχίζει αυτή η πορεία του Τριωδίου, που ξεκινάει αυτή η περίοδος των πνευματικών αγώνων και της ασκήσεως στην αρετή. Εδώ, λοιπόν, στην αρχή της διαδρομής, στην έναρξη της προσπάθειάς μας η Εκκλησία μας, σαν στοργική μητέρα που είναι, θέλει να αγωνιστούμε σωστά και γι’ αυτό μας παρουσιάζει αυτούς τους δύο τύπους ανθρώπων, τον ένα, για να τον αποφύγουμε και τον άλλον, για να τον μιμηθούμε. Ο Φαρισαίος υπήρξε παράδειγμα προς αποφυγήν, γιατί τι έκανε; Θεώρησε τον εαυτό του δίκαιο, πλουτισμένο με αρετές που κοπίασε σε προσωπικό επίπεδο για να τις αποκτήσει και άρα θα έπρεπε να δικαιωθεί από τον Θεό και να θεωρηθεί άξιος της σωτηρίας. Θα έπρεπε ο Θεός να τον επιβραβεύσει για τους κόπους του και τις αρετές του. Τελικά ο Χριστός μας τον καταδίκασε γιατί ο άνθρωπος αυτός αυτονομήθηκε, νόμιζε ότι κατάκτησε την αγιότητα με τις δικές του δυνάμεις, πίστεψε ότι είναι ανώτερος των άλλων και κοίταξε τους αδελφούς του με περιφρόνηση. Πείστηκε ότι είναι σωσμένος, χωρίς να αναζητήσει το έλεος του Θεού.
Από την άλλη ο Τελώνης πρέπει να αποτελέσει για όλους μας θετικό παράδειγμα. Αλήθεια, ποιο ήταν το μυστικό αυτού του ανθρώπου που τελικά του χάρισε τη σωτηρία; Ο άνθρωπος αυτός, αδελφοί μου, μέσα από την αμαρτωλότητά του αναζήτησε τον Θεό και πίστεψε με όλη την αλήθεια του ότι η ύπαρξή του εξαρτάται από την αγάπη και το έλεος του Θεού. Ο Τελώνης της παραβολής ταπεινώθηκε τόσο ώστε να μπορέσει τελικά να βρεί και να συναντήσει τον Θεό. Σε αντίθεση με τον Φαρισαίο αναγνώρισε την πραγματικότητα του αμαρτωλού εαυτού του και έτσι βρήκε τον δρόμο της σωτηρίας.
Αυτό το φρόνημα του Τελώνη, αγαπητοί μου αδελφοί, ας το κρατήσουμε στη σκέψη μας και ας προσπαθήσουμε να ξεκινήσουμε έτσι την πορεία του Τριωδίου. Γι’ αυτό ο Χριστός μας μάς διηγείται σήμερα αυτή την ιστορία για να μας πει ότι όσες αρετές και αν καλλιεργήσουμε, όσο πνευματικό αγώνα και να κάνουμε ποτέ μην καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι είμαστε κάποιοι και ότι κατακτήσαμε την αγιότητα. Να μη πιστέψουμε ποτέ πως είμαστε ανώτεροι των άλλων περιφρονώντας τους αδελφούς μας, αλλά να πιστέψουμε ότι μόνο το έλεος του Θεού θα μας κάνει άξιους της σωτηρίας. Αυτή ήταν ουσιαστικά η πραγματικότητα του Τελώνη: ότι όλοι μας, ότι και να κάνουμε, είμαστε αμαρτωλοί. Ότι όλοι μας, όσες αρετές και να έχουμε, είμαστε εκείνοι που χρειαζόμαστε το έλεος του Θεού για να γίνουμε άξιοι της σωτηρίας. Ας κάνουμε, αδελφοί μου, το φρόνημα του Τελώνη, δική μας πραγματικότητα και όπως, τελικά, τα κατάφερε, εκείνος έτσι θα καταφέρουμε και εμείς να δικαιωθούμε από τον Χριστό μας και να επισύρουμε το έλεος του Θεού επάνω μας. Αμήν.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ
(Λουκ. ε΄ 11-23)
8 Φεβρουαρίου 2026
Σήμερα, δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου, ακούσαμε, αγαπητοί μου αδελφοί, την παραβολή του Ασώτου Υιού. Ανάμεσα στις ευαγγελικές παραβολές αυτή του Ασώτου είναι ίσως η πιο γνωστή, η πιο οικία και βέβαια μια από τις πιο συγκινητικές ευαγγελικές διηγήσεις που ακούμε καθ’ όλο το διάστημα του εκκλησιαστικού έτους. Έχει ειπωθεί μάλιστα ότι, εάν για κάποιο λόγο εξέλειπε ολόκληρο το ιερό Ευαγγέλιο και διασωζόταν μόνο η παραβολή του Ασώτου, αυτή θα μπορούσε να χωρέσει συμπυκνωμένα όλη την αλήθεια του ιερού Ευαγγελίου και να μας γνωρίσει το ανεξάντλητο πέλαγος της αγάπης του Θεού Πατέρα. Δεν θα ήταν υπερβολή λοιπόν αν λέγαμε ότι η παραβολή του ασώτου είναι το «Ευαγγέλιο του Ευαγγελίου»!
Τι μας λέει λοιπόν το σημερινό Ευαγγέλιο; Ας σταθούμε, αδελφοί μου, σε μερικά σημεία αυτής τόσο σπουδαίας ευαγγελικής περικοπής. Ένας Πατέρας είχε δύο γιους και κάποια στιγμή ο νεώτερος εξ αυτών παίρνει την απόφαση να εγκαταλείψει το σπίτι του και να φύγει μακριά σε ξένη χώρα, αφού πρώτα απαιτεί από τον Πατέρα του το μερίδιο της περιουσίας που του αναλογεί. Ο Πατέρας χωρίς να πει λέξη, χωρίς κανένα δισταγμό μοιράζει την περιουσία του στα δύο παιδιά του. Δεν αναλώνεται σε λόγια, δεν παρακαλάει και ενώ γνωρίζει ότι το παιδί του έχει πάρει την λάθος απόφαση δεν το συμβουλεύει, το αφήνει ελεύθερο γνωρίζοντας ότι η ανθρώπινη ύπαρξη καταξιώνεται μόνο μέσα στην ελευθερία. Έτσι ο μικρός γιος φεύγει από την πατρική του εστία και πολύ γρήγορα στη χώρα όπου μεταβαίνει κατασπαταλά την περιουσία του Πατέρα του ζώντας μια ζωή χωρίς νόημα και σκοπό.
Όπως ήταν φυσικό, πολύ γρήγορα ο μικρότερος υιός της παραβολής βρίσκεται σε τραγική κατάσταση, γυμνός και φτωχός να βόσκει χοίρους και να χορταίνει την πείνα του από τα ξυλοκέρατα που έτρωγαν τα ζώα. Και εδώ, σ’ αυτό το τραγικό σημείο που είχε φτάσει ο Άσωτος Υιός, μέσα στο σκοτάδι της ζωής του, μέσα στην πνευματική έρημο της ξένης χώρας στην οποία βρισκόταν αρχίζει να αναπολεί το πατρικό του σπίτι. «Ήλθε εις εαυτόν», αναφέρει η ευαγγελική διήγηση, δηλαδή βρήκε τον εαυτό του και ακριβώς επειδή βρήκε τον εαυτό του αρχίζει να νοσταλγεί την ομορφιά, τη ζεστασιά της πατρικής αγκαλιάς και παίρνει μια απόφαση, την απόφαση να επιστρέψει.
Πως λέγεται στη γλώσσα της Εκκλησίας αυτή η απόφαση για επιστροφή; Μετάνοια! Μετάνοια σημαίνει μετά και νοώ, δηλαδή αλλάζω τον τρόπο που σκέφτομαι και πράττω. Και δεν αργεί ο Άσωτος Υιός να κάνει και το επόμενο βήμα, να περάσει από τη σκέψη στην πράξη και να πάρει τον δρόμο του γυρισμού.
Και σ’ αυτό το σημείο έχουμε την πιο συγκλονιστική στιγμή του Ευαγγελίου. Βλέπουμε έναν Πατέρα που παραμένει έξω από το σπίτι του, που είναι διαρκώς ανήσυχος και περιμένει καρτερικά το παιδί του να γυρίσει. Και όταν βλέπει τον Άσωτο να έρχεται, τρέχει εκείνος, σπεύδει ο ίδιος για να τον υποδεχθεί και ανοίγει την πατρική αγκαλιά του και τον κατά-φιλάει χωρίς και πάλι να μιλάει, χωρίς να ζητάει λογαριασμούς. Δεν ζήτησε από τον Άσωτο καμία εξήγηση, του αρκεί ότι το παιδί του γύρισε πίσω και είναι καλά στην υγεία του. Και δεν μένει εκεί αλλά τον ντύνει με την καλύτερη στολή, του φοράει δαχτυλίδι, σφάζει τον μόσχο τον σιτευτό για χάρη του για να του δείξει ότι τον αποκαθιστά πλήρως και ότι τον κάνει και πάλι υιό του.
Τί έρχεται να μας θυμίσει η Εκκλησία σήμερα μέσα από αυτή την παραβολή; Ότι και εμείς, αδελφοί μου, είμαστε άνθρωποι και πολλές φορές μοιάζουμε με τον Άσωτο Υιό, και όπως εκείνος, έτσι κι εμείς ξεστρατίζουμε, χάνουμε τον στόχο μας, δεν διακρίνουμε την αλήθεια στη ζωή μας, αγαπάμε περισσότερο τη δόξα των ανθρώπων απ’ ότι τη δόξα του Θεού, επιθυμούμε τη ψεύτικη ζωή και όχι τη γνήσια και αυθεντική. Και τι μας λέει σήμερα ο Χριστός μας; Να μην απογοητευόμαστε, να μην απελπιζόμαστε! Μια φράση αρκεί και όλα μπορούν να αλλάξουν! Ποια είναι αυτή η φράση; Να «έλθουμε εις εαυτόν» και να πάρουμε την απόφαση της επιστροφής. Επιστροφή στο σπίτι του Πατέρα μας, δηλαδή επιστροφή στην ομορφιά, στην αλήθεια, στην αυθεντική και γνήσια ζωή που μυρίζει από τώρα ουρανός και Παράδεισος.
Αδελφοί μου, ο Υιός της παραβολής τόλμησε τον δρόμο του γυρισμού και τι βρήκε; Την ανοιχτή αγκαλιά του Θεού Πατέρα! Αυτή η γεμάτη αγάπη και συγχώρεση αγκαλιά του σπλαχνικού Πατέρα περιμένει και όλους εμάς όταν μετανοήσουμε και αποφασίσουμε την επιστροφή μας. Αμήν.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ
(Ματθ. 25, 31-46)
17 Φεβρουαρίου 2026
Μας αξίωσε και πάλι η πρόνοια του Θεού, αγαπητοί μου αδελφοί, να βρισκόμαστε μία εβδομάδα πριν από την έναρξη της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, αυτής της τόσο πνευματικής περιόδου κατά την οποία η Εκκλησία μας θέλει να μας γυμνάσει και να μας καταστήσει όσο πιο έτοιμους γίνεται για την μεγάλη και σωτήρια συνάντηση μας με τον σταυρωμένο και αναστημένο Χριστό. Και η σημερινή Κυριακή ονομάζεται, πως; Κυριακή της Απόκρεω και λαμβάνει το όνομά της, όπως όλοι μας γνωρίζουμε, από μια πρόσκληση της Εκκλησίας μας, να σταματήσουμε από σήμερα την κρεοφαγία και να αναλάβουμε με χαρά σιγά – σιγά την άσκηση της νηστείας.
Και σήμερα η Εκκλησία μας επιλέγει να διαβάζεται στη Θεία Λειτουργία η ευαγγελική περικοπή που αναφέρεται στην τελική κρίση. Υπάρχουνε στα Ευαγγέλια δύο σπουδαίες περικοπές, μέσα από τις οποίες μας μιλά ο Χριστός για το πώς θα είναι τα πράγματα στους έσχατους καιρούς και στη μετά – θάνατον κατάσταση. Είναι η παραβολή του Λαζάρου, του ανθρώπου εκείνου που τρεφόταν από τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι του πλουσίου και η σημερινή περικοπή, όπου με τρόπο λιτό και συνάμα συγκλονιστικό, ο ευαγγελιστής Ματθαίος μας καταθέτει θεόπνευστα τον διάλογο ανάμεσα στον Χριστό και στους μαθητές Του, όταν εκείνοι τον ρώτησαν περί της κρίσεως όλων των γενεών των ανθρώπων.
Ας ακούσουμε λοιπόν, συγκεκριμένα, τί είπε ο Χριστός μας θέλοντας να περιγράψει την τελική κρίση. Όταν έλθει ο Υιός του ανθρώπου με όλη τη δόξα Του, με τους Αγγέλους Του, τότε όλα τα έθνη θα συναχθούν γύρω από τον θρόνο Του. Εκείνος θα χωρίσει τα πρόβατα από τα ερίφια, βάζοντας τους δικαίους στα δεξιά Του και τους αμαρτωλούς στα αριστερά του. Στη συνέχεια θα καλέσει να εισέλθουν στη Βασιλεία του Πατέρα Του όλους εκείνους που τον έθρεψαν όταν πεινούσε, του έδωσαν νερό όταν διψούσε, τον έντυσαν όταν τον είδαν γυμνό και τον επισκέφθηκαν όταν ήταν άρρωστος και φυλακισμένος. Από την άλλη θα αποκλείσει από τον Παράδεισο όλους εκείνους τους ανθρώπους που θα έχουν ενεργήσει διαφορετικά.
Δεν είναι λίγες εκείνες οι φορές, αδελφοί μου, που προβληματιζόμαστε και απορούμε περί του ζητήματος της σωτηρίας μας. Μάλιστα, το ζήτημα αυτό άλλοτε το βαρύνουμε με σκέψεις και άλλοτε το κάνουμε να φαντάζει τόσο σύνθετο και πολυδιάστατο. Τι πρέπει να κάνουμε για να σωθούμε; ρωτάμε ή πια είναι τα κριτήρια που πρέπει να έχουμε όλοι εμείς για να ανοίξει η πόρτα της Βασιλείας των Ουρανών και να ζήσουμε την παραδείσια χαρά; Και έρχεται ο Χριστός μας σήμερα, μέσα από την ευαγγελική διήγηση που ακούσαμε και μας φανερώνει με τον πιο απλό και ξεκάθαρο τρόπο την αλήθεια Του για τη σωτηρία μας.
Αυτό που μας σώζει, φωνάζει σήμερα ο Χριστός, αυτό που τελικά θα μας κάνει οικιστές του Παραδείσου, αυτό που θα ανοίξει την πόρτα της Βασιλείας του Θεού για να μπούμε μέσα και να συμμετάσχουμε στη Θεότητα είναι η ύπαρξη της αγάπης! Της αληθινής, όμως, αγάπης, της ακέραιης, της θυσιαστικής, της έμπρακτης. Ο Κύριος μάς καλεί σήμερα να δούμε τον αδελφό μας ως εικόνα Θεού και να τον αγαπήσουμε πραγματικά. Να προσφέρουμε φαγητό στον πεινασμένο, νερό στον διψασμένο, ένδυμα στον γυμνό, να επισκεφθούμε τον άρρωστο και τον φυλακισμένο. Μας καλεί όμως ο Κύριος να δούμε τις ανάγκες των αδελφών μας και στον σύγχρονο κόσμο, και στη σημερινή δύσκολη πραγματικότητα. Μπορεί σήμερα ο άνθρωπος να μην έχει ανάγκη τόσο από υλική βοήθεια, έχει όμως ανάγκη από την παρουσία μας στη ζωή του. Πόσο σημαντικό είναι στις μέρες μας να δώσουμε ένα χαμόγελο σε εκείνον που υποφέρει ή να προσφέρουμε συντροφιά σε εκείνον που παλεύει με τη μοναξιά του. Πόσο σημαντικό είναι να θυσιάσουμε λίγο χρόνο γι αυτόν που ο κόσμος τον θεωρεί ανάξιο προσοχής ή να ακούσουμε την προσωπική ιστορία ενός ταλαιπωρημένου αδελφού μας και να τον ανορθώσουμε με τον ενθαρρυντικό μας λόγο.
Ο Χριστός μας σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, μας μίλησε για την αρετή των αρετών που δεν είναι άλλη από την αγάπη! Αυτή η εντολή της αγάπης πρέπει να ηχεί πάντοτε μέσα στη ψυχή μας και να προσπαθούμε να τη μεταδίδουμε στους αδελφούς μας όπως ακριβώς μας συνέστησε σήμερα ο Χριστός μας, γιατί τελικά αυτή η αγάπη για τον αδελφό μας, η έμπρακτη, η θυσιαστική, η αληθινή, θα αποτελέσει το εισιτήριο μας για το άνοιγμα της θύρας του Παραδείσου. Αμήν.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ
(Ματθ. στ΄ 14-21)
22 Φεβρουαρίου 2026
Με τη σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, τελειώνει ουσιαστικά η προπαρασκευαστική περίοδος των τεσσάρων Κυριακών του Τριωδίου και είμαστε έτοιμοι πια να ανοίξουμε την πόρτα και να εισέλθουμε στο δεύτερο, μεγαλύτερο χρονικά, και πιο σημαντικό τμήμα αυτής της περιόδου που λέγεται Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή! Και η Εκκλησία μας βλέποντάς μας να στεκόμαστε έξω από την πόρτα της Σαρακοστής έρχεται με το σημερινό Ευαγγέλιο και παίρνει τρία κομμάτια χρυσάφι από την επί του όρους ομιλία του Κυρίου και μας τα δίνει για να τα κάνουμε κλειδιά, να ανοίξουμε αυτή την πόρτα, να εισέλθουμε σ’ αυτή την ευλογημένη και κατανυκτική περίοδο και να αρχίσουμε την πορεία μας προς το Άγιο Πάσχα.
Ποια είναι αυτά τα απαραίτητα «κλειδιά» που χρειαζόμαστε για να μπούμε και να χαρούμε τη Σαρακοστή; Το πρώτο κλειδί είναι η συγχώρεση των αδικούντων, δηλαδή η προθυμία μας να συγχωρούμε όσους με κάθε τρόπο μας αδικούν. Συνήθως προσευχόμαστε στον Θεό για να συγχωρέσει τις δικές μας αμαρτίες. Ο Χριστός όμως ζητά να ξεκινήσουμε από τα παραπτώματα, από τα λάθη, από το κακό που οι άνθρωποι έχουν κάνει σε εμάς. Είναι δύσκολο και χρειάζεται μεγάλος αγώνας να μάθουμε να συγχωρούμε του άλλους, ιδίως όταν αυτοί δεν μας έχουν ζητήσει συγνώμη. Αρνούμαστε να είμαστε επιεικείς στους άλλους ενώ συχνότερα δικαιολογούμε τους εαυτούς μας για τα λάθη μας και τις πτώσεις μας. Αυτός ο δρόμος όμως δεν ανήκει στον Θεό και τη σχέση που Εκείνος θέλει μαζί μας. Ο Θεός, αδελφοί μου, λειτουργεί πατρικά για τον καθένα μας, αγκαλιάζει και συγχωρεί τους πάντες. Αλλά αν δεν συγχωρούμε πρώτα εμείς, τότε η καρδιά μας δεν μπορεί να είναι δεκτική στη συγχώρεση του Θεού. Επομένως η εντολή να συγχωρούμε αυτούς που μας αδικούν είναι πρωτίστως κλήση να μοιάσουμε στον Χριστό. Έχει σκοπό να μας μάθει να αγαπάμε, όπως ο Χριστός, που συγχώρεσε πάνω στον Σταυρό εμάς, τους σταυρωτές Του. Και αυτό το χριστομίμητο άνοιγμα της αγάπης μας, ακόμα και προς τους εχθρούς μας, το ανταμείβει ο Χριστός με τη συγχώρηση των δικών μας αμαρτιών, δηλαδή με την ίδια τη σωτηρία μας.
Το δεύτερο κλειδί είναι η σωστή άσκηση της νηστείας! Η νηστεία αφορά τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό, δε νηστεύουμε για να μας δούνε και να μας επαινέσουν οι άλλοι, αλλά για να τη γνωρίζει ο Θεός Πατέρας «εν τω κρυπτώ». Ο λόγος του Χριστού, που ακούσαμε στο σημερινό Ευαγγέλιο, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το φαρισαϊκό – υποκριτικό πνεύμα της εποχής του, στην οποία οι νηστεύοντες ήθελαν να δείξουν ότι τηρούν τις εντολές του μωσαϊκού νόμου, μη νίβοντας το πρόσωπο τους και με το να φαίνονται σκυθρωποί. Όμως για τον Χριστό μας, αδελφοί μου, η νηστεία είναι η αρχή μιας μυστικής, καρδιακής προσέγγισης ανθρώπου και Θεού, απόδειξη ότι ο άνθρωπος θέλει στην καρδιά του να κατοικήσει ο Θεός και όχι να λάβει επαίνους από τους ανθρώπους. Τελικά, την «εν τω φανερώ» απόδοση της αναστάσιμης χαράς θα την γευθούν μόνον όσοι εργάστηκαν φιλότιμα «εν τω κρυπτώ», διώχνοντας σταθερά κάθε λογισμό κενοδοξίας και αυταρέσκειας.
Το τρίτο κλειδί που χρειαζόμαστε για να εισέλθουμε και να χαρούμε τη Σαρακοστή είναι η απλόχερη ελεημοσύνη! Αυτό το κλειδί έχει σχέση με την καταπολέμηση μιας άλλης έκφρασης του εγωιστικού σαρκικού φρονήματός μας, της φιλαργυρίας. Όμως, ο Εσταυρωμένος Χριστός που θα τον προσκυνήσουμε τη Μεγάλη Παρασκευή, όχι απλώς πεθαίνει γυμνός πάνω στον Σταυρό και αφήνει να του αρπάξουν και τα τελευταία Του ρούχα, αλλά δεν έχει δική Του ούτε μια σπιθαμή γης για να ταφεί. Με αυτή την εκούσια τέλεια ακτημοσύνη Του ο Κύριος θέλει να θεραπεύσει την ανόητη πλεονεξία μας, που θησαυρίζει επί της γης πράγματα, τα οποία συνήθως γίνονται τροφή των σκουληκιών και λεία των κλεπτών και να μας προτρέψει να ασκηθούμε στην «αγία πλεονεξία» της ελεημοσύνης, με την οποία κερδίζουμε θησαυρούς στον ουρανό που δεν μπορεί κανείς να μας τους κλέψει.
Αγαπητοί μου αδελφοί, ας ξεκινήσουμε το ταξίδι της Μεγάλης Τεσσαρακοστής με αυτά τα τρία χρυσά κλειδιά στα χέρια που μας εμπιστεύεται ο Χριστός μας μέσα από το σημερινό Ευαγγέλιο. Αυτά τα τρία χρυσά κλειδιά, η συγχωρητικότητα, η νηστεία και η ελεημοσύνη τελικά θα μας ανοίξουν την πόρτα της Σαρακοστής και όχι μόνο, αλλά θα την κάνουν αληθινή πορεία προς το άγιο Πάσχα και θα μας βοηθήσουν να ζήσουμε στο τέλος αυτής της πορείας τη σταυροαναστάσιμη χαρά. Αμήν.
π. Π.Α.