ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»
Κυριακή των Βαΐων
5 Απριλίου 2026
Σήμερα, αδελφοί μου, η Εκκλησία ανοίγει την πύλη της Μεγάλης Εβδομάδας με μια εικόνα θριάμβου που εμπεριέχει το σπέρμα της μεγαλύτερης προδοσίας στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός εισέρχεται θριαμβευτικά στα Ιεροσόλυμα. Ο λαός Τον υποδέχεται με ενθουσιασμό, κραδαίνοντας τα βαΐα των φοινίκων και κραυγάζοντας: «Ωσαννά! Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». Όμως, πίσω από τα ενδύματα που στρώνουν οι Ιουδαίοι στο χώμα και τις πανηγυρικές ιαχές, κρύβεται μια πνευματική παγίδα που αφορά κάθε έναν από εμάς σήμερα. Η Κυριακή των Βαΐων δεν είναι απλώς η ανάμνηση μιας ιστορικής υποδοχής αλλά ο καθρέφτης της δικής μας σχέσης με τον Θεό. Είναι η αποκάλυψη του πως ο άνθρωπος μπορεί να μετατραπεί από υμνητή σε δήμιο και από φίλο σε εχθρό, όταν ο Θεός παύει να είναι ο εκτελεστής των επιθυμιών του και γίνεται ο Κριτής της συνείδησής του.
Ας αναρωτηθούμε: Γιατί ο όχλος των Ιεροσολύμων πανηγυρίζει; Μόλις λίγες μέρες πριν είχε προηγηθεί η ανάσταση του Λαζάρου. Οι άνθρωποι είδαν έναν Ιησού που νικά τον θάνατο και το προηγούμενο διάστημα τον είχαν δει να ελευθερώνει δαιμονισμένους, να θεραπεύει ασθενείς, να τρέφει τον όχλο στην έρημο. Η υποδοχή τους δεν ήταν πράξη λατρείας προς τον Υιό του Θεού, αλλά υποδοχή ενός λυτρωτή που θα ικανοποιούσε τα επίγεια αιτήματά τους. Ζητούσαν έναν Μεσσία ελευθερωτή από τον Ρωμαϊκό ζυγό. Ζητούσαν έναν Βασιλιά που θα τους έδινε επίγεια δύναμη, πλούτο και κοινωνική αποκατάσταση. Το «Ωσαννά» δεν ήταν αίτημα για σωτηρία από την αμαρτία, αλλά αίτημα για ευημερία. Εδώ εντοπίζεται η πρώτη μεγάλη πλάνη: Σχετιζόμαστε με τον Θεό μόνο όσο Εκείνος μας παρέχει όσα ζητούμε. Η πίστη μας συχνά είναι μια συναλλαγή. «Σου δίνω Θεέ μου μια προσευχή, ένα κερί, μια νηστεία, και απαιτώ ως αντάλλαγμα την υγεία μου, την επιτυχία των παιδιών μου, την οικονομική μου άνεση».
Τι συμβαίνει όμως όταν ο Θεός δεν απαντά όπως εμείς θέλουμε και πολλές φορές απαιτούμε; Τις επόμενες ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας, ο Χριστός δεν κηρύσσει επανάσταση κατά των Ρωμαίων. Δεν κάθεται σε χρυσό θρόνο. Αντίθετα, πλένει τα πόδια των μαθητών, συλλαμβάνεται αμίλητος, οδηγείται στο Πραιτώριο, χλευάζεται και μαστιγώνεται. Ο όχλος βλέπει ένα Μεσσία που δεν ανταποκρίνεται στο αίτημά τους. Ο Χριστός σιωπά μπροστά στον Πιλάτο. Δεν χρησιμοποιεί την θεϊκή Του δύναμη για να γλιτώσει. Και τότε, η αγάπη του κόσμου μετατρέπεται σε μίσος. Η απογοήτευση από τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες γεννά την επιθετικότητα. Ο άνθρωπος που ένιωσε προδομένος επειδή ο Θεός δεν έγινε το όργανό του, γίνεται εχθρός του Θεού. Είναι η στιγμή που το «Ωσαννά» μετατρέπεται στο ανατριχιαστικό «Σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν». Γιατί; Διότι ο Θεός που σταυρώνεται δεν μας είναι χρήσιμος. Ένας Θεός που υποφέρει δεν μπορεί να μας δώσει την επίγεια δόξα που ονειρευόμαστε. Όταν ο Θεός δεν απαντά στα αιτήματά μας με τον τρόπο που εμείς ορίζουμε, Τον θεωρούμε απόντα, σκληρό ή ανύπαρκτο. Γινόμαστε εχθροί Του, όχι επειδή Εκείνος άλλαξε, αλλά επειδή εμείς δεν αντέχουμε έναν Θεό που είναι Κύριος και όχι υπηρέτης των επιθυμιών μας.
Πόσες φορές στην προσωπική μας ζωή δεν έχουμε γίνει μέρος αυτού του όχλου; Όταν έρχεται μια ασθένεια, μια απώλεια, μια οικονομική καταστροφή, η πρώτη μας αντίδραση είναι η καταγγελία κατά του Θεού. «Γιατί σε μένα; Αφού πηγαίνω στην εκκλησία, αφού είμαι καλός άνθρωπος». Αυτό το «αφού» αποκαλύπτει τη συναλλακτική μας φύση. Ο Θεός όμως, στην απέραντη αγάπη Του, συχνά δεν μας δίνει αυτό που ζητάμε, όχι γιατί μας τιμωρεί, αλλά γιατί θέλει να μας δώσει κάτι απείρως ανώτερο: Τον Ίδιο Του τον Εαυτό. Ο Χριστός εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα για να πεθάνει, ώστε να ζήσουμε εμείς αιώνια. Ο λαός ήθελε ψωμί, κι Εκείνος προσέφερε το Σώμα Του. Ο λαός ήθελε ελευθερία από τους Ρωμαίους, κι Εκείνος προσέφερε ελευθερία από τον θάνατο. Η απιστία μας πηγάζει από τον εγωισμό μας. Θέλουμε ένα Θεό στα μέτρα μας, ένα Θεό που θα επικυρώνει τις δικές μας επιλογές. Όταν ο αληθινός Θεός μας καλεί στη μετάνοια, στη σταύρωση των παθών μας και στην υπομονή, τότε Τον απορρίπτουμε. Προτιμάμε τον Βαραββά δηλαδή την κοσμική ισχύ και την προσωπική ευδαιμονία παρά τον σιωπηλό Χριστό.
Αδελφοί μου, η Κυριακή των Βαΐων μας καλεί σε μια ουσιαστική επανεκκίνηση της σχέσης μας με τον Θεό και στον επαναπροσδιορισμό της πίστεώς μας. Πρέπει να περάσουμε από τη «σχέση ανάγκης» στη «σχέση αγάπης». Αγάπη σημαίνει να μένω κοντά στον άλλον ακόμη και όταν δεν μου δίνει τίποτα. Πίστη σημαίνει να εμπιστεύομαι το χέρι του Θεού ακόμα και όταν είναι σκοτάδι, ακόμα και όταν η προσευχή μου φαίνεται να προσκρούει σε κλειστές θύρες. Ο Θεός δεν είναι ένας αυτόματος πωλητής θαυμάτων. Είναι ο Πατέρας που ξέρει ότι μερικές φορές το «όχι» Του σε ένα αίτημά μας είναι η μεγαλύτερη ευλογία Του, γιατί μας προστατεύει από κάτι χειρότερο ή μας προετοιμάζει για κάτι βαθύτερο. Όταν γινόμαστε εχθροί του Θεού επειδή δεν μας έκανε το χατίρι, ουσιαστικά λατρεύουμε τον εαυτό μας και όχι Εκείνον. Η Μεγάλη Εβδομάδα που ξεκινά, μας δείχνει τον δρόμο. Η νίκη δεν έρχεται με θριαμβευτικές υποδοχές και επαίνους, αλλά μέσα από τον Γολγοθά και την θυσία.
Σήμερα κρατάμε στα χέρια μας τα βαΐα και πρέπει να τα κρατάμε ως σύμβολα νίκης του Αναστάντος Χριστού και όχι σύμβολα μιας πρόσκαιρης και συμφεροντολογικής πίστης διαφορετικά θα μετατραπούν σε όπλα που αύριο θα στρέψουμε εναντίον Του αν οι συνθήκες της ζωής μας δυσκολέψουν. Ας παρακαλέσουμε τον Κύριο να μας δώσει τη δύναμη να Τον ακολουθήσουμε όχι μόνο στην πανηγυρική είσοδο, αλλά και στον ανηφορικό δρόμο του Μαρτυρίου. Να Τον αγαπάμε όχι γι’ αυτά που μας προσφέρει, αλλά γι’ αυτό που είναι: Ο Σωτήρας και Λυτρωτής μας. Ας μετατρέψουμε το «Ωσαννά» μας από κραυγή απαίτησης σε ιαχή εμπιστοσύνης, λέγοντας: «Κύριε, ας γίνει το θέλημά Σου στη ζωή μου, ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνω, ακόμα κι αν πονάω». Μόνο τότε η χαρά της Αναστάσεως θα γίνει αληθινή και μόνιμη και θα μας οδηγήσει σε μία πίστη που δεν εξαρτάται από τις επίγειες επιτυχίες, αλλά από την ένωσή μας με τον Νυμφίο των καρδιών μας. Αμήν.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»
Κυριακή του Θωμά
19 Απριλίου 2026
Αγαπητοί αδελφοί, Χριστός Ανέστη!
Σήμερα, μια Κυριακή αμέσως μετά από την Ανάσταση του Κυρίου μας, η Αγία μας Εκκλησία, Θέλοντας να ενισχύσει και να στερεώσει την πίστη μας στην Ανάσταση του Χριστού μας παρουσίασε, μέσα από το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, την πρώτη συνάντηση του Αναστάντος Κυρίου μας με τους μαθητές του. Παράλληλα, μέσα από αυτό το γεγονός, προβάλλει ένα πρόσωπο αναμφίβολα παρεξηγημένο. Είναι το πρόσωπο του Αποστόλου Θωμά. Στη λαϊκή συνείδηση, το όνομά του έγινε συνώνυμο της δυσπιστίας. Όμως, αν εμβαθύνουμε στο Ευαγγέλιο και στη θεολογία της ημέρας, θα ανακαλύψουμε ότι ο Απόστολος Θωμάς δεν είναι ο «άπιστος» της ομάδας των μαθητών του Χριστού, αλλά ο άνθρωπος που αναζητά την αλήθεια με όλο του το είναι. Είναι ο εκπρόσωπος κάθε ανθρώπου που παλεύει ανάμεσα στο λογικό και το υπέρλογο, ανάμεσα στην ανάγκη για αποδείξεις και στην πρόσκληση για μια βαθιά, ουσιαστική και προσωπική σχέση με τον Θεό.
Είναι απόλυτα ανθρώπινο να ζητάμε αποδείξεις, όχι μόνο για την πίστη αλλά και για ότι κινείται στη σφαίρα του υπέρλογου. Ζούμε σε έναν κόσμο που βασίζεται στις αισθήσεις, στη λογική και στην επαλήθευση. Ο Θωμάς, όταν άκουσε από τους υπόλοιπους μαθητές να λένε ότι «εωράκαμεν τον Κύριον», δεν αρνήθηκε τη δυνατότητα της Ανάστασης από κακία ή πείσμα. Αρνήθηκε να δεχτεί μια πληροφορία, κατά το κοινώς λεγόμενο, από δεύτερο χέρι. Ήθελε να βιώσει και ο ίδιος αυτό που βίωσαν οι άλλοι. «Εάν μή ίδω εν ταίς χερσίν αυτού τον τύπον των ήλων... ου μή πιστεύσω». Αυτή η απαίτησή του δεν είναι αμαρτία αλλά εκφράζει την αγωνία της ανθρώπινης ύπαρξης που διψά για βεβαιότητα. Ο Θεός δεν φοβάται τις ερωτήσεις μας, ούτε σκανδαλίζεται από τις αμφιβολίες μας. Αντίθετα, ο Χριστός έρχεται «των θυρών κεκλεισμένων» για να συναντήσει τον Θωμά ακριβώς εκεί που βρίσκεται, στην αμφιβολία του. Προσφέρει τα χέρια Του και την πλευρά Του δηλαδή τα σημεία του Πάθους Του. Αυτή η απόδειξη που δίνει ο Χριστός δεν είναι μια ψυχρή επιβεβαίωση. Είναι η αποκάλυψη των πληγών Του οι οποίες είναι τα ορατά σημάδια της ανυπέρβλητης θυσιαστικής αγάπης Του.
Εδώ βρίσκεται το σημείο καμπής στην όλη υπόθεση. Η πραγματική πίστη δεν είναι μια απλή παραδοχή κάποιων ιδεών ή ιστορικών γεγονότων. Αν η πίστη ήταν απλώς λογική πειθώ, τότε θα ήταν καταναγκασμός. Η πίστη που σώζει πηγάζει από μια σχέση άκρως αγαπητική. Όταν ο Θωμάς βλέπει τον Χριστό, δεν αρχίζει να εξετάζει ανατομικά τις πληγές. Η περικοπή δεν μας διευκρινίζει καν αν άγγιξε τελικά αυτές τις πληγές γιατί δεν είναι αυτό το θέμα. Η ουσία βρίσκεται στο γεγονός ότι η καρδιά του Θωμά φλέγεται από την παρουσία του Αγαπημένου Διδασκάλου. Η ομολογία του, «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου», δεν είναι το συμπέρασμα ενός συλλογισμού ή μιας λογικής διεργασίας αλλά η κραυγή μιας καρδιάς που αγαπά και αναγνώρισε τον Διδάσκαλό και Ευεργέτη της. Ο Χριστός μας καλεί να περάσουμε από το «πιστεύω επειδή αποδείχθηκε» στο «πιστεύω επειδή Σε αγαπώ και Σε γνωρίζω». Η αγάπη είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στον κτιστό άνθρωπο και τον Άκτιστο Θεό.
Πολλοί αναρωτιούνται: «Εκείνος ήταν ο Θωμάς και είχε τον Χριστό μπροστά του. Εμείς πώς μπορούμε να Τον αγγίξουμε σήμερα;». Η απάντηση βρίσκεται στην μετοχή μας στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Κάθε φορά που προσερχόμαστε στο Άγιο Ποτήριο, γινόμαστε συμμέτοχοι του Θωμά. Δεν βλέπουμε τον Χριστό με τα σωματικά μάτια, αλλά Τον ψηλαφούμε καρδιακά και τον υποδεχόμαστε μέσα μας. Η μετάληψη του Σώματος και του Αίματος του Χριστού δεν είναι μια συμβολική πράξη μνήμης, αλλά η ύψιστη μορφή κοινωνίας και ένωσης μαζί Του. Μέσω της Θείας Κοινωνίας, ο Χριστός παύει να είναι μια ιστορική προσωπικότητα του παρελθόντος και γίνεται το αίμα που κυλά στις φλέβες μας και η καρδιά που χτυπά στα στήθη μας. Αυτή η κοινωνία με τον Θεό, η Θεία Κοινωνία, είναι η διαρκής ψηλάφηση του Χριστού ανά τους αιώνες. Όπως ο Θωμάς άγγιξε τις πληγές του Χριστού, έτσι κι εμείς γευόμαστε και κοινωνούμε τον Σταυρωθέντα και Αναστάντα Χριστό. Και είναι αυτή η ένωση που μεταμορφώνει την πίστη από θεωρία σε βίωμα.
Αδελφοί μου, η μεγαλύτερη και πιο αδιάσειστη απόδειξη της ύπαρξης του Θεού δεν βρίσκεται στα βιβλία ή στην διατύπωση μιας διδασκαλίας, αλλά στην εμπειρία της ζωντανής παρουσίας Του στη ζωή μας. Όταν κοινωνούμε με τον Χριστό, όταν ζούμε την αγάπη Του, τότε οι αποδείξεις παύουν να είναι απαραίτητες, γιατί η ίδια η παρουσία Του είναι φως που διαλύει κάθε σκοτάδι. Η εμπειρία αυτή εκφράζεται ως ειρήνη στην αναταραχή, ως ελπίδα στην απελπισία, ως δύναμη να συγχωρείς εκεί που η λογική λέει να μισείς. Αυτή η μυστική πληροφορία που έρχεται στην καρδία μας είναι ανώτερη από κάθε μαθηματική απόδειξη.
Ο Χριστός είπε στον Θωμά: «Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες». Αυτός ο μακαρισμός απευθύνεται σε εμάς. Δεν σημαίνει τυφλή πίστη, αλλά πίστη που έχει μάθει να βλέπει τον Θεό μέσα από την αγάπη, την ενεργό μετοχή στο σώμα της Εκκλησίας και τη μυστηριακή ζωή. Ας μην μας φοβίζουν οι στιγμές που η λογική μας κλονίζεται. Ας κάνουμε όπως ο Θωμάς. Ας μείνουμε σταθεροί μέσα στην Εκκλησία περιμένοντας τον Κύριο. Ας αναζητήσουμε την προσωπική σχέση μαζί Του μέσα από την προσευχή και, κυρίως, μέσα από το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Όταν ο Χριστός γίνει γίνει «ο Κύριός μας και ο Θεός μας» τότε η ζωή μας θα γίνει η πιο ζωντανή απόδειξη της Ανάστασής Του στον κόσμο. Τότε, η αμφιβολία θα δώσει τη θέση της στη βεβαιότητα της αγάπης, και ο φόβος στη χαρά της αιώνιας ζωής. Αμήν!
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»
Κυριακή των Μυροφόρων
26 Απριλίου 2026
Αγαπητοί αδελφοί, Χριστός Ανεστη!
Σήμερα, η Εκκλησία μας εορτάζει την Κυριακή των Αγίων Μυροφόρων Γυναικών, αλλά και τη μνήμη δύο κρυφών μαθητών του Κυρίου, του Ιωσήφ από την Αριμαθαία και του Νικοδήμου ο οποίος ήταν νυκτερινός μαθητής του Κυρίου μας. Σε μια εποχή που η πίστη συχνά δοκιμάζεται από την ολιγοψυχία και τον συμβιβασμό στα κοσμικά πρότυπα και τις σύγχρονες αντιλήψεις, τα πρόσωπα αυτά προβάλλουν σήμερα μπροστά μας ως αιώνια πρότυπα τόλμης, αφοσιώσεως και ανιδιοτελούς αγάπης.
Οι Μυροφόρες γυναίκες δεν ήταν θεολόγοι, ούτε κατείχαν κοινωνικά αξιώματα. Ήταν όμως ψυχές φλεγόμενες από αγάπη για τον Χριστό. Την ίδια στιγμή που οι Μαθητές Του ήταν κρυμμένοι και απομονωμένοι «διά τον φόβον των Ιουδαίων», φοβούμενοι μήπως έχουν την ίδια τύχη με τον Διδάσκαλό τους, εκείνες ξεκινούν τον δρόμο προς τον φρουρούμενο απόμ τους Ρωμαίους Τάφο του Ιησού «όρθρου βαθέος». Η τόλμη τους είναι συγκλονιστική. Δεν τις σταματά ούτε το σκοτάδι, ούτε η στρατιωτική κουστωδία που φύλασσε τον Τάφο, ούτε η τεράστια πέτρα που γνώριζαν ότι έφραζε την είσοδο του Μνημείου. Η ερώτησή τους, «τίς αποκυλίσει ημίν τον λίθον;», δείχνει πως η αγάπη προηγείται της λογικής και την υπερβαίνει. Η λογική λέει: «είναι αδύνατον». Η αγάπη λέει: «θα πάω και θα δω». Αυτή η επιμονή τους τις καθιστά τις πρώτες Ευαγγελίστριες της Αναστάσεως. Έγιναν οι «απόστολοι των Αποστόλων», γιατί δεν φοβήθηκαν να αγγίξουν τον θάνατο για χάρη της Ζωής. Αυτό που από την αρχήν υπήρξε ο συνδετικός κρίκος με τον πρόσωπο του Χριστού δεν ήταν ούτε ο φόβος της κολάσεως, ούτε του προσωπικό συμφέρον αλλά η ανιδιοτελής αγάπη. Αγάπησαν τον Κύριο και τώρα, στην δύσκολη αυτή στιγμή, η αγάπη τις οπλίζει με θάρρος και χωρίς δεύτερη σκέψη ξεκινούν να συναντήσουν την Ανάσταση!
Ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, ήταν ένας «ευσχήμων Βουλευτής», ένας άνθρωπος με υψηλή κοινωνική θέση και κύρος. Για ένα τέτοιο άνθρωπο, η δημόσια ταύτιση με έναν «κατάδικο» που σταυρώθηκε ως κακούργος σήμαινε κοινωνική και πολιτική αυτοκτονία. Όμως, ο Ιωσήφ «τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον». Η λέξη «τολμήσας» στο Ευαγγέλιο έχει τεράστιο βάρος. Ζητά το Σώμα του Ιησού για να Του αποδώσει τις πρέπουσες τιμές. Η αφοσίωσή του εκδηλώνεται την ώρα που όλα φαίνονταν χαμένα. Όταν ο Χριστός ήταν στον θρίαμβο των Βαΐων, πολλοί Τον ακολουθούσαν. Όταν όμως ήταν νεκρός πάνω στο Σταυρό, μόνο η αληθινή αγάπη έμεινε όρθια. Ο Ιωσήφ, χωρίς καμία αμφιβολία ή αμφισβήτηση προς το πρόσωπο του Ιησού, δεν μπορεί να διανοηθεί πως το άχραντο Σώμα του Κυρίου μας θα έμενε αφρόντιστο και άταφο και σπεύδει να το διεκδικήσει με όποιο κόστος. Αυτή η πράξη του Ιωσήφ μας διδάσκει ότι η πίστη απαιτεί θυσία του εγώ μας και του «τι θα πει ο κόσμος». Είναι μια αληθινή, ζώσα και αξιομίμητη μαρτυρία πίστεως και ειλικρινούς αφοσιώσεως προς τον Χριστό.
Ο Νικόδημος, Βουλευτής και αυτός και «νυκτερινός μαθητής», που κάποτε πήγαινε κρυφά στον Χριστό για να μη δώσει στόχο, τώρα τολμά και αυτός και εμφανίζεται στο φως της ημέρας. Φέρνει «μίγμα σμύρνης και αλόης ωσεί λίτρας εκατόν». Ένα πανάκριβο αρωματικό υλικό, μια βασιλική ποσότητα για έναν βασιλικό ενταφιασμό. Η μεταστροφή του Νικοδήμου και η απόφασή του να βγει από το σκοτάδι της νύκτας στο φως της ημέρας είναι το πρότυπο της πνευματικής ωρίμανσης. Ξεκίνησε με ερωτήσεις και δισταγμούς, αλλά κατέληξε στην απόλυτη ομολογία μέσω της φροντίδας του νεκρού Σώματος του Κυρίου. Η παρουσία του δίπλα στον Ιωσήφ δείχνει ότι η αγάπη προς τον Χριστό ενώνει τους ανθρώπους σε μια κοινή αποστολή διακονίας και σε μια κοινή ομολογία πίστεως.
Αδελφοί μου, τα πρόσωπα αυτά μας καλούν σε μια αναθεώρηση της δικής μας χριστιανικής ταυτότητας. Πού είναι η δική μας τόλμη; Μήπως κρυβόμαστε πίσω από την ανωνυμία του πλήθους όταν η πίστη μας χλευάζεται; Πού είναι η δική μας αφοσίωση; Μήπως αναζητούμε τον Χριστό μόνο όταν χρειαζόμαστε θαύματα και Τον εγκαταλείπουμε όταν έρχεται η ώρα της δικής μας «σταύρωσης» ή της διακονίας του πλησίον; Οι Μυροφόρες και οι δύο Βουλευτές δεν πρόσφεραν στον Χριστό λόγια, αλλά πράξεις. Πρόσφεραν μύρα, σινδόνα, τάφο και, κυρίως, την ίδια τους την ύπαρξη. Μας διδάσκουν ότι ο Χριστιανισμός δεν είναι απλώς μια ιδεολογία και η πίστη δεν είναι απλώς θεωρία αλλά μια ζωντανή σχέση αγάπης που νικά τον φόβο του θανάτου.
Ο Τάφος είναι κενός. Ο Χριστός Ανέστη! Αλλά για να φτάσουμε στην εμπειρία της Αναστάσεως, πρέπει πρώτα να έχουμε την τόλμη των Μυροφόρων να βαδίσουμε μέσα στο σκοτάδι, την ευγένεια του Ιωσήφ να αγκαλιάσουμε τον Εσταυρωμένο και την αφοσίωση του Νικοδήμου να βγούμε από το σκοτάδι του φόβου στο φως της πίστεως. Ας γίνει η ζωή μας ένα διαρκές «μύρο» αγάπης προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο, ώστε να αξιωθούμε και εμείς να ακούσουμε το «Χαίρετε» του Αναστάντος Κυρίου. Αμήν.
π. Ν.Α.