«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»

ΚΥΡΙΑΚΗ Β/ ΛΟΥΚΑ

Κυριακ 5 κτωβρίου 2014

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

πτώση τονθρώπου μέσα στν παράδεισο συνίστατο στν ρνηση τς γάπης το Θεο κα στν προβολ τογωισμο του. νθρωπος ζητγωιστικ νκανοποιήσ τν αυτό του, ν χορτάσ τ σμα του, ν ταΐσ τν ψυχή του, λλγωιστικπιδίωξή του τελικ τν δηγε στ μηδέν. Ατς γωισμός, φιλαυτία, πως τν λένε ο πατέρες τς κκλησίας, συνιστλη τν νθρώπινη τραγωδία, ενε ρίζα τς ρρώστειας τς ψυχς τονθρώπου.

Γι ατ κα Κύριος, δίνει στ σημεριν εαγγελικνάγνωσμα τ κατάλληλο φάρμακο: τν γάπη.

Ο πρτοι του λόγοι πετέλεσαν τν λεγόμενο χρυσ κανόνα, τν ντολκείνη, πο μ λίγες λέξεις περικλείει λο τν Νόμο το Θεο. Καθς θέλετε, λέγει, ν πράττουν σσς ονθρωποι, τσι ν τος συμπεριφέρεστε κι σες.

Παλαι Διαθήκη λεγε: ατ ποσ μισες, ν μ τ κάνς σ κανένα (Τωβτ 4,15). Ατ εναι ρνητικποφυγ το κακο. Καλό, ναγκαο, λλχι πλρες. Χριστός μας, ς τέλειος Θεός, μς δίνει τ τέλειο, τ πλρες: ατ πο θς ν σο κάνουν ολλοι, ν κάνς κσ στος λλους.

Τόσο πλό, τόσο σύντομο, τόσο βαθύ. νθρώπινη λογικ κα φιλοσοφία καπιστήμη ρευνον, λλ δν μπορον ν φθάσουν τν τελειότητα το λόγου το Θεο. Μέσα σ λίγες λέξεις, λη οσία τς νθρώπινης ζως. νας νόμος πορκεντικαθιστώντας λους τος νόμους. Τίποτα δν χρειάζεται ν προσθέσς, τίποτα δν πρέπει νφαιρέσς.

Μόνον νφαρμόσς. λλδρχίζουν τ δύσκολα.

εαγγελικς λόγος μως δν σταματδ. Προχωρκόμη βαθύτερα, γι ν φθάσ τ νυστέρι το χειρουργο στ κόκκαλο, ν ξερριζώσ τν ρρώστεια.

«Ἐὰν γαπτε, λέγει, ατος πο σς γαπον, ποιά μοιβή σς νήκει; Καμμία. Διότι κα ομαρτωλογαπον σους τος γαπον. Καἐὰν κάνετε τ καλ μονάχα στος εεργέτες σας, ποιά μοιβχετε; Καμμία. Διότι κα ομαρτωλο τδιο κάνουν. Καν δανείζετε κείνους π τος ποίους λπίζετε ν λάβετε πίσω τ δανεισθέντα, ποιά μοιβὴ ἔχετε π τν Θεό; Καμμία. Διότι κα ομαρτωλο δανείζουν σμαρτωλος γι ν πάρουν κατόπιν πίσω τ δανεισθέντα.

«σες, μως», ννοετε ο πιστοί, «νγαπτε τος χθρούς σας κα ν εεργετετε κα ν δανείζετε χωρς ν περιμένετε νταπόδοσι νθρώπινη, κα θ ενε μισθός σας πολς (στν ορανό), κα θ γίνετε παιδι τοψίστου Θεο, διότι Ατς εεργετε τος χαρίστους κα τος πονηρούς».

Πόσο πόμακρα, ξωπραγματικκούγονται τ λόγια ατ σήμερα, μέσα σ μιλιστικ εδαιμονιστικ κοινωνία; λλο τόσο μως εναι ληθιν καδιάψευστα κα αώνια. Ἐὰν ρίζοντάς μας εναι γ, ομοιβές μας φτάνουν μέχρι τν τάφο. Ἐὰν στόχος μας εναι λικς πλουτισμός, δν θ πάρουμε τίποτα μαζί μας ταν φήνουμε ατ τν κόσμο. Ορχαοι λληνες βαζαν μέσα στος τάφους κάποια πολύτιμα κοσμήματα, κέρματα κλπ., τ λεγόμενα κτερίσματα, γι νχουν ο νεκρο ν πληρώνουν τν βαρκάρη τς χερουσίας λίμνης, τν Χάρο. Ατμως ταν μόνον μία μυθώδης ξαπάτηση. Στν λλο κόσμο τχρήματα, τ κοσμήματα δν περννε. κε περνον μόνον τγαθργα πο κάναμε σ ατ τν ζωή, ν δν μς τ ξεπλήρωσαν οποδέκτες τους. Γι ατπιμένει Κύριος:

«ποία μν χάρις στί;», τί κερδίσατε λοιπόν π τργα σας γι τν ορανό;

«Γίνεσθε λοιπν λεήμονες πως εναι κα Πατέρας σας». Ατ εναι κατάληξι το σημερινο Εαγγελίου. ς ναρωτηθομε, λοιπόν, δελφοί. Θες εναι λεήμων. Τί σημαίνει ατό; Ἐὰν λεημοσύνη εναι μία νοησία, πως καυχνται πολλολόφρονες τς σήμερον, τότε εναι νόητος Θεός; Μ γένοιτο! νόητος εναι ατς πο στηρίζει τς λπίδες του στς σκις κα τνειρα. Γιατ τί λλο εναι γκόσμια καταξίωσι, πλουτισμός, ο δόξες, οπολαύσεις, οδονές, παρ σκι κανειρο πο μετπ λίγο διαλύεται καξαφανίζεται; νόητος λοιπόν, ποιος στήριξε τν ζωή του στν μαμων τς δικίας, τ χρμα. νόητος ποιος ξέχασε τι καμες δ στν κόσμο ατχουμε μερομηνία λήξεως, γι ννατείλουμε μως κάπου λλο.

νευ ρων γάπη, τλεος πρς πάντας νθρώπους διακρίτως μ διακριτικότητα μως πο δν πληγώνει κα διάκρισι ς πρς τ πόσο καλύτερα μπορομε νφελήσουμε τος συνανθρώπους μας στς νάγκες τους, ατ εναι πο θ γιατρέψουν κα τν δική μας τν ψυχή κα θ μς κάνουν ληθιν παιδι τοπουρανίου Πατέρα. πως επαν ο Πατέρες τς κκλησίας: «Προσπάθησε νγαπήσς λους τος νθρώπους καλα τ πάθη θ φύγουν π μέσα σου».

διδασκαλία εναι σύντομη, εκολομάθητη, λλ δυσεφάρμοστη γιατ μς μποδίζει φιλαυτία μας, γωισμός μας, παλαις νθρωπος. δ εναι πο πρέπει λοι μας ν ρίξουμε τ βάρος γιατί, ς μ τ ξεχνομε, δ δίνουμε ξετάσεις. Καναμένουμε λοι τ βαθμολογία μας, πο θ βγ κάποια στιγμή, πο δν τν περιμένουμε. μήν.

«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ/ ΛΟΥΚΑ - ΑΓ. ΠΑΤΕΡΩΝ

Κυριακ 12 κτωβρίου 2014

Η ΔΥΝΑΜΙΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Στς μέρες μας περπλεόνασε νθρώπινος λόγος. Εδικ μετ τν πικράτησι το διαδικτύου βλέπουμε μία κατάσχετη χρση του, ποκτρέπεται πλέον π πάσης πόψεως κα φτάνει στν κατώτατη στάθμη τς βρεως, τν βωμολοχιν, τν συκοφαντιν, τν πειλν κλπ. λλ κι ταν πάλι νθρώπινος λόγος προσπαθε ν νοηματοδοτήσ τ ζωή, χάνεται πολλς φορς μέσα στ θολ νερ τν δεολογιν, τν αρέσεων, τν φιλοσοφιν, τν διαφόρων νθρωπίνων θρησκειν. νθρωπος μιλάει, μιλάει συνεχς, γράφει συνεχς, λλ τελικ τ λόγια του δν βρίσκουν τν στόχο τς ληθείας. πολυλογία ντιθέτως φερε τν λογία. ψυχ τονθρώπου μως ξακολουθε ν διψ. Ποιός θ μπορέσ ν τν ξεδιψάσ;

Τ σημεριν εαγγέλιο μς μιλ γι τν δύναμι το μόνου λόγου ποξίζει νκούγεται κα ν μελετται κα ν προφέρεται· το λόγου το Θεο.

«ξλθεν σπείρων το σπεραι τν σπόρον ατο». Κύριος ρθε στν γ γι ν σπείρ τν σπόρο Του. Ποιός εναι ατός; λόγος Του. Χριστς λθε στν κόσμο γι ν μς μιλήσ. Τί μεγάλη σημασία χει λόγος! Μόνον νθρωπος πλα τ ζωντανντα χει τ δυνατότητα το λόγου. Ατ εναι να π τ στοιχεα τς εκόνος το Θεο στν νθρωπο. λόγος εναι δίωμα κα το Θεο. Κα τώρα ρχεται διος Λόγος το Θεο κα Θες γι ν μς δώσ τ λόγο Του. Γιατί; Γιατ λόγος ατς χει τν δύναμι ν μς τραβήξπ τν γκρεμ τς μαρτίας, ν μς παναφέρ στν πορεία μας πρς τν ορανό, ν θεραπεύσ τς πληγές μας, ν μς νακαινίσ, ν μς κάν νέους νθρώπους.

σπορις δν τσιγγουνεύεται τος σπόρους του. Σπέρνει παντο στ χωράφι του. κόμη κι ν σπόρος πέφτει σ μέρη πο δν πάρχει λπίδα ν καρπίσ. τσι κι οράνιος σπορις· σπέρνει τν λόγο Του κα σ ψυχς καρπες. Χριστς μς καλε. Μ τ λόγια Του, μ τργα Του, μ τργα τς δημιουργίας, τν κτίσι, τ φύσι, μέσα π τ προσωπικ γεγονότα τς ζως μας, π παντο σπέρνει στς ψυχές μας τν καλ σπόρο Του, τν καλ λογισμό, τν διάσειστη λήθεια, τν νυπόκριτη γάπη.

λλά, τί κρμα! σπόρος εναι καλός, λλ γ πο τν δέχεται δν εναι πάντα καλή.

λλοτε σπόρος πέφτει στν χιλιοπατημένο δρόμο κα τ πουλι σπεύδουν ν τν ρπάξουν.

λλοτε δηλαδ ψυχ εναι σκληρή, πέτρα, πατημένη π τν κακία τς μαρτίας, γι ατ κα πονηρός, διάβολος, σπεύδει νξαφανίσπ τ σκέψη της τν νθύμηση το Θεο.

λλοτε πάλι σπόρος πέφτει κεπου γ εναι πετρώδης. Ο ρίζες δν βρίσκουν χμα γι ν μπον βαθειά, γι ατ καλη δύναμη το φυτο βγαίνει πρς τξω. Φαίνεται στν ρχ λαμπρό, λλ σύντομα, μ τν πρώτη ξηρασία τ φυτ ξεραίνεται γιατ δν χει ρίζες βαθεις νντλήσγρασία γι ν ζήσ. τσι κα μερικονθρωποι. Φαίνονται στν ρχ ν προκόπτουν στν πνευματικ ζωή, λλ δν φροντίζουν ν ριζώσουν τν πίστη βαθει μέσα τους. πιφανειακή, πιπόλαια, ρηχή, ξωτερικ πνευματικ ζω δν θντέξ γι πολύ. Στν πρτο πειρασμ θπομακρυνθπ τν Θεό. Γι ατ χρειάζεται πνευματικργασία σ βάθος.

λλος σπόρος πέφτει νάμεσα στγκάθια. Προοδεύει. λλ παράλληλα αξάνονται κα_τγκάθια. Κάποια στιγμ τγκάθια πνίγουν τ φυτ κα τ νεκρώνουν. Δν φτάνει μόνον

ν πιστεύσουμε. Πρέπει κα ν ξερριζώσουμε τ πάθη μας. λλις τ πάθη μας, φιληδονία μας, ο μέριμνες το κόσμου ατο, ο σκοτορες του, γωνία μόνον γι τπίγεια πο

ξεχν τ αώνια, θ πνίξουν κάθε καλ διάθεση μέσα μας. Δν γωνιστήκαμε ν τηρήσουμε τς ντολές, τ λόγο το Θεο γι ατ καμαρτία καταλαμβάνει σιγ σιγ τδαφος τς ψυχς μας μέχρι ν τν πνίξ τελείως.

Τί ξεχωρίζει μως τν τετάρτη, τν κλεκτ μερίδα; Πρτα, τι χουν καλ καρδιά.

πειτα τι βαστον τν σπόρο· δν φήνουν τ πουλι ν τος τν ρπάξουν. Κρατον δηλαδ τν λόγο το Θεο μέσα τους κα τν ξαναφέρνουν πολλς φορς στν θύμησή τους παρλες τς νοχλήσεις τν πονηρν λογισμν. λλχι μόνον τν χουν στν νο τους, λλ κα τν κάνουν πράξη. Καρποφορον. Τέλος δέ, τι χουν πομονή. Δν βιάζονται ν καρποφορήσουν. Κάνουν ρίζες κα περιμένουν τν βροχ το ορανο, τν ελογία το Θεο πο θ φέρ τν καλ καρποφορία, γι ατ καπομένουν στν καιρ το πειρασμο.

Παραβολικς λόγος το Κυρίου, γι ν μ ρίξ τ μαργαριτάρια στος χοίρους κα τ καταπατήσουν, κάτι πο κα τ μαργαριτάρια θξαχρείωνε στ μάτια τν πολλν λλ κα στος διους τος χοιρώδεις νθρώπους θ προκαλοσε μεγαλύτερη κατάκρισι.

λόγος το Θεο εναι μοναδικς λόγος πο μπορε νναπαύσ τν ψυχ τονθρώπου, ν τς δώσ φτερ γι ννεβ ψηλά, λπίδες πο δν ξαπατον. λόγος το Θεο εναι μοναδικς πο μπορε ν φωτίσ τ σκοτάδια τς ψυχς μας, νποκαλύψ τς λλείψεις μας, ν καλλιεργήσ τς ρετές μας. λόγος το Θεο εναι μοναδικς πο μπορε ν δώσ νόημα σ μία ζω πο χωρς ατν φαίνεται ανιγμα, μυστήριο λυτο, κα τελικ γίνεται νόητη, νούσια, σκοπη.

Γι ατς δείξουμε προθυμία ν τν κούσουμε, ζέση ν τν κρατήσουμε μέσα μας, ζλο, στε στω κι ν ρχεται ντίθετος στ πάθη μας ν τν φαρμόσουμε μπομον καλπίδα στλεος το Θεο. μήν.

«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ/ ΛΟΥΚΑ

Κυριακ 19 κτωβρίου 2014

ΚΥΡΙΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Τί εναι ζωή; Μπορεραγε κανες νπαντήσ σ ατ τρώτημα; Δν μπορομε ν δώσουμε τν ρισμό της, φο ζω μς περικλείει κα δν τν περικλείουμε μες. Μπορομε μως ν πομε τι σο θάνατος εναι τ πιποκρουστικ πργμα γι τν νθρωπο λλο τόσο κα ζω εναι τ πιγαπητ πργμα γι ατόν. Γιατνθρωπος ρθε στν ζωπ τ μηδέν, τν νυπαρξία κα πάλι πορεύεται πρς τν θάνατο. Εναι μως θάνατος κμηδενισμς τονθρωπίνου προσώπου;

Πολλο προσπάθησαν ν δώσουν πάντησι στ τί κολουθε μετ τ θάνατο. Στς μέρες μας ρκετο δίνουν μία ρνητικπόκρισι. Λένε· δ εναι παράδεισος κι κόλαση κα νομίζουν τι τσι τακτοποίησαν τος αυτούς τους. Πόσο πλαννται!

π τν ρχαιότητα θάνατος ταν τ φόβητρο τονθρώπου. Πολλορχαοι λαο κα κατξοχν ορχαοι λληνες πίστευαν τι ο ψυχς κατεβαίνουν στν δη, στν κόλασι, που βασανίζονται. Ποιός θ μποροσε ν λυτρώσ τς ψυχς π ττέρμονα ατ βάσανα το κάτω κόσμου; Μία λπίδα πρχε σλους τος ρχαίους λαούς· προσμον το λυτρωτο πο θστελνε Θεός.

Καλθε Ατς πο θ μποροσε ν δώσ τν μόνη αθεντικπάντηση. «Κανες δν νέβηκε στν οραν παρ μόνον ατς πο κατέβηκε π τν ορανό, υἱὸς τονθρώπου -νθρωπος- ποξακολουθες πανταχο παρν -Θες- ν βρίσκεται κα στν ορανό» (ω.3, 13). Μόνον Ατός, Θεάνθρωπος Χριστός, μποροσε ν μς π μκρίβεια, τί βρίσκεταιπέρα π τν ρατ πραγματικότητα.

σοι δν δέχονται τ μαρτυρία Του, ατο παραμένουν θεληματικ στ σκοτάδι (ωάν. 3, 19). Γι ατος τος νθρώπους, τος «μχοντας λπίδα» (Α/ Θεσσ. 4, 13), πως τος νομάζει πόστολος Παλος θάνατος εναι να τραγικ συμβάν, μέσα στ μυστήριό του.

Χάνονται τ πάντα. Πόσες φορς δν βλέπουμε νθρώπους σ κηδεες ν καταρρέουν ψυχικά;

Γιατί; Γιατ δν χουν λπίδα.

κόμη χειρότεροι εναι βέβαια κενοι πο προσπερνον κόμη κα τν θάνατο μ μι βιαστικ ματι γι ν συνεχίσουν τν καλοπέρασή τους. Τ γουρούνια, λένε, κοιτάζουν πρς τν οραν μόνον ταν τ σφάζουν. τσι κα κάποιοι νθρωποι, ναρκώνονται π τς πίγειες πολαύσεις τόσο πολύ, πο ξυπνον μόλις τν ρα τς ναχωρήσεως π ατν τν κόσμο. λλ τότε τί ν πρωτοκάνουν;

θάνατος βέβαια γαπητν προσώπων καδίως ταν χεις συνδέσει τ ζωή σου μ ατά, φέρνει, φυσικά, θλίψη. Λυπούμαστε γιατ χάνουμε τος νθρώπους πο μς στήριζαν, θλιβόμαστε γιατ φεύγουν κενοι στος ποίους προσφέραμε τν γάπη μας κα γι ατδιναν νόημα κα στ δική μας ζωή. κόμη μεγαλύτερη βέβαια εναι θλίψη, ταν ατς πο φεύγει εναι τ μοναδικ κοντιν πρόσωπό μας. θλίψη ατ εναι φυσική, λλ δν πρέπει ν κατακυριεύσ τ ψυχή μας. Κα Κύριος δάκρυσε γι τ Λάζαρο, γι ν μς δώσπόδειγμα, λλ μέχρις κε. Γι ατ κα σήμερα, τν κούσαμε ν λέ στν χήρα μάνα ποχασε τ μονάκριβο γόρι της· «μ κλαε», μ κλας.

Χριστός μας προερχόταν π τν Καπερναούμ, που δι θαύματος εχε θεραπεύσει τν δολο τοκατοντάρχου. Τν συνώδευαν πλθος μαθητν. φτανε στν πόλη Ναΐν. Ναν θ π «ραος», κα πράγματι τόπος κενος εναι πολραος. μως, τί ντίθεση! Οραιότητες ατο το κόσμου βαστον πολ λίγο. Μία συνοδεία βγαινε π τν πόλι ποφερνε στν καρδι θλψι κα σκέπαζε κάθε λλη πίγεια ραιότητα. Γινόταν κηδεία το μονάκριβου νεαρο γιο μις χήρας. Πολλο συμμετεχαν στν τελετή.

Δν εναι τυχαία ρα. Δν εναι συμπτωματικό, τι Κύριος πγε κε ατ τν ρα.

Πγε κριβς γι ν γιατρέψ τν καρδι τς χήρας μάνας. Εδε τ χήρα κα τν σπλαγχνίστηκε καφο τν πλησίασε, τς λέει· Μ κλας. Πλησιάζει στ φέρετρο καπερβαίνοντας τ Νόμο, ποριζε ν μν κουμπον νεκρούς, Ζωοδότης κουμπ τν νεκρ σορ το παιδιο. πομπ τς κηδείας σταματ. Τί θ κάνραγε Διδάσκαλος; πευθύνεται πρς τν νεκρό, κα το λέγει. Νέε, σ σένα μιλ, Σήκω. Δν χρειάζεται Κύριος κα Θες νπικαλεσθ τν βοήθεια το Θεο, πως ο προφτες πο στ παρελθν εχαν ναστήσει νεκρούς. Κα νέος, σν ν κοιμόταν πλς, σηκώθηκε καρχισε μέσως ν μιλ, πργμα πο σήμαινε, τι εχε νακτήσει πλήρως τς δυνάμεις του. Κύριος τν παρέδωσε ξαν στν μάνα του. Θες μς παραδίδει στος γονες μας γι ν μς μεγαλώσουν. λοι φοβήθηκαν κα δόξαζαν τν Θε λέγοντας· Μέγας προφήτης ναδείχθηκε νάμεσά μας κατι Θες πισκέφθηκε τ λαό Του. Κα πράγματι ταν πίσκεψη Θεοκείνη πίσκεψη το Χριστο.

δελφοί, κανες λλος στν νθρώπινη στορία δν μπόρεσε ν νικήσ τν θάνατο, οτε θ μπορέσ. Ογιοι πονέστησαν νεκρούς, μολογοσαν, τι χι μ τ δική τους δύναμη, λλ μ τ δύναμη το Θεοκαναν τ θαύματα. Κύριος ατεξουσίως, μ τν δική Του ξουσία, ς Θες Παντοδύναμος, τ δεύτερο πρόσωπο τς γίας Τριάδος, τελε τν νάσταση το νεκρο κα θναστήσ κατόπιν κα τν διο τν αυτό Του.

ς διώξουμε μακρυ κάθε μφιβολία, κάθε λιγοπιστία, κάθε λογισμπιστίας πο σπέρνει μέσα μας πονηρός, κι ς μολογομε διαρκς μλη μας τ ζωή, κα μμπιστοσύνη

στν πρόνοιά Του, τι κενος πο επε, «γ εμαι ζωή» (ωάν. 11, 25, κα 14, 6), εναι Κύριος τς ζως κα το θανάτου. μήν.

«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»

ΚΥΡΙΑΚΗ Ϛ/ ΛΟΥΚΑ

Κυριακ 26 κτωβρίου 2014

χει διάβολος δικαιώματα στν κτίση;

Θες δωσε στν νθρωπο τν ελογία ν κατακυριεύσ τν γ καλα σα εναι πάνω της (Γέν. 1, 28). Ατ πνευματικ ελογία φαίνεται στος γίους, στος ποίους ποτάσσεται κουσίως λη κτίση. λλνθρωπος μ τ δύναμη το νο, πο τοδωσε Θες, κατακυριεύει καλικ τν κτίση. Ατμως γίνεται φορμ καυχήσεως καπερηφανείας.

Νομίζει, τι εναι κάποιος σπουδαος κατι εναι σχεδν παντοδύναμος. ρχεται μως πραγματικότης ν τν διαψεύσ. Τότε φαίνεται, τι πνευματικνθρωπος π μόνος του χει τόση δύναμη, σο να μυρμηγκάκι κριβέστερα, τι  νθρωπος χωρς τ βοήθεια το Θεο εναι να μηδέν.

Κύριος φήνει τ Γαλιλαία γι ν πά στν νατολικκτ τς λίμνης της, στ σύνορα τοσραήλ. κε, που ο ντόπιοι κάτοικοι, ν καταν βραοι, εχαν πηρεαστπ τν εδωλολατρικ τρόπο ζως. κε, που τ δαιμόνια εχαν μεγαλύτερη ξουσία ξ ατίας τς ποστασίας τν νθρώπων. φησε τος χλους ποτρεχαν κοντά Του (Ματθ. 8, 18), γι

ν γευτον τ θαύματά Του κα πηγαίνει πρς κείνους πο θ τν διώξουν, γιατ θ δον τ δύναμή Του. Χριστός μας δν ρθε δ στ γ γι ν δοξασθ μπίγεια δόξα πμς τος μαρτωλος νθρώπους, λλρθε γι ν θεραπεύσ τ πλάσμα Του.

Στν περιοχ λοιπν τν Γαδαρηνν κατέπλευσε τ πλοιάριο πο μετέφερε τν Κύριο.

Κι ταν βγκε στν χθη, τί θέαμα ντίκρυσε; λεειν κα τρισάθλιο. νας γυμνς νθρωπος, μανιασμένος, ποος εχε γίνει κατοικητήριο τν δαιμόνων π παλαιά, τν ποο δν μποροσαν οτε ν τν δέσουν. Τν δεναν μλυσίδες κα μ σιδερένια δεσμ στ πόδια του κα ατς σν κλωστς τσπαζε καφευγε στος ρημους τόπους. ταν φόβος κα τρόμος τς περιοχς. Ζοσε μέσα στος τάφους, ποφθονοσαν κε.

Ατ εναι εκόνα τς νθρωπότητος πο βρκε Κύριος. Πίσω π τν βιτρίνα τς κοινωνικς ρμονίας, ποστασία π τ θέλημα το Θεο κα συνακόλουθη ταραχ το δαιμονισμο. Ψυχς χωρς ζωή, νεκρές, μανιασμένες π τ μανία το μισοκάλου χθρο τονθρώπου.

λλὰ  δ φαίνεται ξουσία το Υο τονθρώπου. δαιμονισμένος μόλις εδε τν ησο, λλαξε συμπεριφορά. πρώην δέσμευτος κανίκητος π τος νθρώπους γονάτισε μπροστά Του βγάζοντας κραυγή, σν σκυλάκι πο πέφτει στ γόνατα μπροστ στ πόδια τοφεντικο του. Κύριος διέταξε τότε τκάθαρτο πνεμα ν βγπ τν νθρωπο κακενο μ δυνατ φων επε· Τί κοινό πάρχει νάμεσά μας ησο, Υἱὲ το Θεο τοψίστου; σ παρακαλ, μ μ βασανίσς. βασανιστς τονθρώπου παρακαλε τν Κύριο κα Θε ν μ τν βασανίσ. δικος κα κακοργος δαίμονας γνωρίζει, τι θρθμέρα τς κρίσεώς του, τς δίκης του κα προσπαθε ν τν ναβάλλ. Θρθμέρα καρα, πολες οδικίες θ βγον στ φς καλοι οδικοι, πο τώρα καυχνται κα καταδυναστεύουν τος δελφούς τους, θ λάβουν τ μισθό τους.

Κύριος προχωρ στν ποκάλυψι τς τραγικότητος τονθρώπου. Ποιό εναι τνομά σου; τν ρωτ. ντ γι τν νθρωπο, ποκρίνεται κενος πο εχε κάνει κατάληψι στν ψυχή του. Λεγεώνα μ λένε, εναι πάντησή του. Λεγεώνα ταν λόκληρο ρωμαϊκ σύνταγμα μξι χιλιάδες στρατιτες. κατοντάδες, χιλιάδες δαιμόνια εχαν κάνει κατοικητήριό τους τν θλια κείνη ψυχή. Στιγμ δν μενε πονας π ατος ν μ τν πειράζ. Κι ταν λοι μαζ τν τυρρανοσαν, τότε…

πόμενη φράση το εαγγελίου ποκαλύπτει τν τιποτένια δύναμη το διαβόλου νώπιον το Θεο. Τ δαιμόνια παρακαλον τν Κύριο ν μ τ διατάξ ν πνε στν βυσσο, στν κόλαση. Ατς εναι μεγάλος φόβος το διαβόλου. Γι ν διευκολύνουν τ ατημά τους προτείνουν μία λύση. Ν μπον μέσα στ γουρούνια ποβοσκαν κε στ βουνό. χει διάβολος δικαιώματα στν κτίση; χι π μόνος του. μως κε στ γουρούνια εχε κάποιο δικαίωμα. Ο Γαδαρηνοί, ντίθετα μ τ νόμο το Θεο, τ μωσαϊκ νόμο τς Παλαις Διαθήκης ποσχυε τότε καπαγόρευε τν βρώση γουρουνιν θρεφαν χοίρους. Γι ατ κα πονηρς πο τος σπρωχνε στν μαρτία ατ κα τος βοηθοσε στ διάπραξή της, εχε δικαιώματα π τος καρπούς της. Τώρα λοιπν ζητ ν πληρωθ ατ πο το χρωστνε.

Κύριος πιτρέπει στν πονηρ ν πάρ τ δικαιώματά του, ν μπον στ γουρούνια τ δαιμόνια κα στ συνέχεια ν τδηγήσουν στν γκρεμ κα στν πνιγμό, στν καταστροφή.

δικαιότατος κα φιλανθρωπότατος Θες οκονομε κα μ τιμωρητικ θαύματα (πως κα κατακλυσμς κ..) τν θεραπεία τονθρωπίνου γένους π τν λέπρα τς μαρτίας, πως χειροργος κόβει κομμάτια π τνθρώπινο σμα γι ν σώσ τν νθρωπο. καταστροφ τομαρτωλο τρόπου κερδοσκοπίας λευθέρωσε τος βοσκούς της π ατν κα τος μετέτρεψε σ κήρυκες τν θαυμάτων το Κυρίου σλη κείνη τν περιοχή.

Βγκαν λοιπν λοι ο κάτοικοι, ν δον τ θαμα. Πράγματι εδαν τν πρώην δαιμονισμένο, ν κάθεται σωφρονισμένος κα ντυμένος δίπλα στ πόδια το Κυρίου κα φοβήθηκαν.

Κατάλαβαν, πσα τος επαν ο ατόπτες μάρτυρες, τν παντοδυναμία κείνου ποδιωξε τ δαιμόνια κα ερήνευσε τν ταραχοποιό. πόρησαν, θαύμασαν, ασθάνθηκαν τν γιότητα το Χριστο κα τν μαρτία τ δική τους. λλ συναίσθηση ατ δν φερε τ μετάνοιά τους, πως παλαιότερα στν πόστολο Πέτρο (Λουκ. 5, 8). Σ ατος ντιθέτως μεινε μν φόβος τς τιμωρίας, λλ προτίμησαν τ χαρούπια (Λουκ. 15, 16), τν τιποτένια δον τς μαρτίας π τν λύτρωση τς μετανοίας. Γι ατ καχοντας τ νο τους σκοτισμένο π τ φόβο ντ ν εχαριστήσουν, διώκουν τν εεργέτη. Κακενος; κενος φεύγει δείχνοντας λο τ μεγαλεο τς φιλανθρωπίας Του κα τς λευθερίας πο παραχωρε στν νθρωπο. π πλέον τος φήνει ναν κήρυκα τς σωτηρίας, τν πρώην δαιμονισμένο, παρτι κενος θελε ν βρίσκεται συνεχς κοντ στν λυτρωτή του.

Μηδαμιν εναι δύναμη τονθρώπου μπροστ στ δαιμόνια. δαιμονισμένος δν μποροσε μ τίποτα ν συγκρατηθ. λλ κα μηδαμιν εναι δύναμη τν δαιμονίων νώπιον το Κυρίου. ς μετανοομε, ς πικαλούμαστε συνεχς τνομα το Κυρίου κας κάνουμε τ σημεον το τιμίου Σταυρο γι νλευθερωνόμαστε μ τν νίκητη χάρη το Χριστο μας π κάθε δαιμονικπήρεια. μήν.

π. Χ.Π.



Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 139 επισκέπτες και κανένα μέλος

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ