ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»
Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2026
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΛΟΥΚΑ
Μέσα στον παραβολικό λόγο του Κυρίου, αγαπητοί μου αδελφοί, που σήμερα ακούσαμε, εμφανίζονται δύο πρόσωπα, που είναι ουσιαστικά αποκάλυψη του περιεχομένου της ψυχής και συνεπώς στάση ζωής.
Το πρώτο πρόσωπο είναι ενός ανωνύμου πλούσιου. Το Ευαγγέλιο ανατρέπει τα δεδομένα του κόσμου: στον κόσμο οι πλούσιοι είναι οι επώνυμοι, ενώ οι φτωχοί άσημοι και ανώνυμοι. Στο Ευαγγέλιο, όμως, ο πλούσιος δεν έχει όνομα, δεν έχει πρόσωπο, δεν έχει ζωή με υπόσταση πνευματική. Δεν πίστεψε, δεν λάτρεψε, δεν εμπιστεύθηκε τον Θεό και δεν αγάπησε τον άνθρωπο.
Ο Όσιος Ιουστίνος ο Πόποβιτς, αυτός ο μεγάλος Σέρβος ομολογητής της πίστεως και σύγχρονος πατέρας της Εκκλησίας μας, εύστοχα σημειώνει: «Ό,τι αγαπάς είσαι». Λατρεύεις τον Θεό; Γίνεσαι κοινωνός του Θεού και οδεύεις στη θέωση. Σέβεσαι και αγαπάς τον άνθρωπο; Παραμένεις στο ύψος του ανθρώπου, τιμώντας την εικόνα του Θεού που είσαι και που είναι και ο άλλος. Αγαπάς τη σάρκα; Γίνεσαι σαρκικός, νεκρώνοντας κάθε τι πνευματικό και αυτοκαταδικάζεσαι σε ψυχική γήρανση, μαρασμό και θάνατο. Αγαπάς την ύλη; Γίνεσαι υλικός, καταδικασμένος στη φθορά της.
Ο ανώνυμος, ο άψυχος, ο απρόσωπος πλούσιος αγαπά τη χλιδή, τον πλούτο, τα χρήματα και την καλοπέραση. Δεν μπορούσε να νιώσει, δεν μπορούσε να δει πως η καθημερινή του ζωή, τα γλέντια, οι μουσικές και τα τραπέζια ήταν το νεκροταφείο του και ο τρόπος ζωής του ο νεκροθάφτης του.
Η ευκαιρία της προσωπικής του ανάστασης ήταν ο Λάζαρος. Ο Κύριος, πριν από το πάθος του, θα αναστήσει τον τετραήμερο στον τάφο φίλο του Λάζαρο και βάζει έναν άλλο Λάζαρο στην πόρτα του πλουσίου, δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε αυτή την ύπαρξη να βγει από την ασπλαχνία, την πνευματική αδιαφορία και την ψυχική του αναισθησία. Πάντα η αγάπη του Θεού δίδει και δείχνει στον άνθρωπο πώς μπορεί να αναστηθεί από την οποιαδήποτε μορφή θανάτου κι αν έχει πέσει.
Το δεύτερο πρόσωπο της παραβολής, ο επώνυμος, φτωχός στα υλικά αλλά πλούσιος στα πνευματικά Λάζαρος. Η φτώχεια του Λάζαρου είναι εμφανής στο ιερό Ευαγγέλιο. Πεινασμένος, άστεγος και άρρωστος. Όμως ο πνευματικός του πλούτος είναι μυστικός, όπως είναι μυστική, εσωτερική, η σχέση της ψυχής με τον Θεό.
Ο Λάζαρος βλέπει δίπλα του τη χλιδή, την σπατάλη, αλλά δεν αγανακτεί εναντίον του Θεού ούτε κατακρίνει και κατηγορεί τον πλούσιο. Η ασθένειά του εμφανής και βασανιστική. Ο πόνος του, δεν σκληραίνει την καρδιά του, δεν γίνεται γογγυσμός, ιδιοτροπία, οργή, θυμός, κατάρα για τους άλλους. Πίσω από την πόρτα που ζητιάνευε προφανώς ήταν και η θεραπεία του και η παρηγοριά του και η ευτυχία του. Ο Ιερός Χρυσόστομος μας λέει πως ενώ υπέφερε από δίψα και ήταν δίπλα στην πηγή, δεν του δόθηκε ούτε μια σταγόνα. Αυτό το γεγονός έκανε σαφώς το μαρτύριό του οδυνηρότερο.
Τα δύο πρόσωπα της παραβολής φτάνουν μπροστά στον θάνατο. Στο σημείο αυτό φαίνεται τι πραγματικά έχει αξία, πού βρίσκεται η ουσία και τι αληθινά είναι ζωή. Ο θάνατος δεν βλέπει πλούτο, δεν υπολογίζει τίτλους, δεν στέκεται σε γνωριμίες. Κανένας αυτοκράτορας, βασιλιάς, διάσημος ή μεγιστάνας δεν μπόρεσε να δωροδοκήσει τον θάνατο· όλοι είναι ίσοι ενώπιόν του.
Ο Κύριος δεν σταματά την περιγραφή της πορείας του φτωχού και του πλούσιου στον θάνατό τους. Ως Κύριος της ζωής και του θανάτου, μας δείχνει και την κατάστασή τους μετά από αυτόν. Ο πλούσιος υποφέρει — υποφέρει όμως όχι σε μια κόλαση στην οποία τον έριξε ο Θεός. Έλεγε ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης: «Δεν έχει ο Χριστός την κόλαση στο χέρι. Δεν έφτιαξε ο Χριστός κόλαση για να μας φοβερίζει».
Τότε πού βρέθηκε ο πλούσιος; Στην κόλαση που έφτιαξε ο ίδιος. Κόλαση ήταν η ίδια του η εγωιστική ζωή, η ασπλαχνία του, η πόρωσή του με τα υλικά αγαθά και η αδιαφορία του στον πόνο του άλλου. Οι πληγές της ασθένειας του Λαζάρου ήταν εμφανείς, μήπως και συγκινήσουν, αγγίξουν και ξυπνήσουν την ψυχή του πλουσίου.
Ο Λάζαρος, από την άλλη, αναπαύεται στους κόλπους του Αβραάμ. Γιατί όμως ο Αβραάμ εμφανίζεται ως παράδεισος; Διότι, ενώ ήταν πλούσιος, δεν αγάπησε τον πλούτο ούτε πίστεψε σε αυτόν, αλλά αγάπησε και πίστεψε στον Θεό· έτσι ήταν φιλάνθρωπος, ελεήμων και φιλόξενος.
Ο άνθρωπος, ανάλογα με το περιεχόμενο της ψυχής του, την πνευματική του κατάσταση και τον τρόπο της ζωής του, γίνεται ο ίδιος παράδεισος ή κόλαση. Ας δούμε τις πνευματικές ευκαιρίες της Αγάπης του Θεού που γίνονται αφορμές της ανάστασής μας, κι ας ποθήσουμε να γίνουμε παράδεισος. Αμήν.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»
Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2026
ΚΥΡΙΑΚΗ Z΄ ΛΟΥΚΑ
Σε δύο θαυμαστά γεγονότα μας μεταφέρει σήμερα ο ιερός Ευαγγελιστής Λουκάς. Η παρουσία του Κυρίου στην ζωή του ανθρώπου είναι θεραπευτική. Κάθε άνθρωπος που προσεγγίζει τον Φιλάνθρωπο, λαμβάνει αυτό που δεν έχει. Ο αμαρτωλός την άφεση, το έλεος, ο ασθενής την υγεία, ο πλανεμένος την αλήθεια, ο απελπισμένος την παρηγοριά, ο θλιμμένος την χαρά, ο νεκρός την ανάσταση.
Σήμερα συναντήσαμε τον Ιάειρο. Είναι «άρχων της συναγωγής» όπως το ιερό Ευαγγέλιο μας πληροφορεί. Παρακαλεί τον Χριστό να έλθει στο σπιτικό του γιατί το παιδί του, η κόρη του ψυχοραγεί. Στον δρόμο προς το σπίτι και ενώ πλήθος ανθρώπων βρίσκονται γύρω από τον Κύριο και την συνοδεία του, μία γυναίκα αιμορροούσα , αγγίζει την άκρη του ιματίου του Χριστού. Τα συμπτώματα, που χρόνια δώδεκα την βασάνιζαν, υποχωρούν, η ασθένεια θεραπεύεται. Ο Κύριος θέτει ένα ερώτημα: «Ποιος με άγγιξε;». Ένα ερώτημα που κάνει τους μαθητές να απορήσουν και τον Απόστολο Πέτρο να αντιδράσει: «Οι άνθρωποι πέφτουν πάνω μας και εσύ Κύριε ρωτάς ποιος σε άγγιξε;».
Ποιος όμως ήταν ο άνθρωπος που άγγιξε τον Θεό;
Ήταν η πονεμένη γυναίκα που μυστικά προσευχήθηκε, ψυχικά ικέτεψε χωρίς να προφέρει ούτε μια λέξη. Ήταν εκείνη που η πίστη της δεν χρειάστηκε λέξεις για να εκφραστεί, κραύγαζαν τα σκιρτήματα της καρδιάς της. Ήταν ο άνθρωπος που πίστευε, πως δεν χρειάζεται να την δει ο Κύριος, δεν ήταν άξια να την αντικρύσει. Έτσι «προσελθούσα όπισθεν ήψατο του κρασπέδου του ιματίου αυτού».Μας θυμίζει τον ταπεινό Ζακχαίο, ο οποίος δεν ζήτησε να τον δει ο Χριστός, αλλά του έφτανε να δει τον Χριστό.
Ήταν ο άνθρωπος που από δέος, «αισθομένη την θεότητα» δεν θέλησε να αγγίξει το χέρι που άγγιζε ασθενείς και τους θεράπευε, αλλά την άκρη του ιματίου. Αυτά τα ιμάτια του Χριστού τα άγγιξαν και οι στρατιώτες κάτω από τον Σταυρό, αλλά με τα χέρια, όχι με την πίστη τους και γι’ αυτό τίποτα δεν ένιωσαν και αθεράπευτοι από την βαρβαρότητά τους έμειναν.
Αυτή την γυναίκα λόγω της ασθένειας, την θεωρούσαν ακάθαρτη. Δεν έπρεπε να μπει στο ναό για την λατρεία του Θεού. Απαγορευόταν να αγγίξει άνθρωπο. Ακάθαρτη για τα δεδομένα των ανθρώπων και απομονωμένη αλλά με καθαρή πίστη και σε κοινωνία λόγω της πίστης της με τον Χριστό. Η πίστη της έγινε συγγένεια με τον Κύριο όπως αποκαλύπτει ο λόγος Του: «Θύγατερ η πίστη σου σέσωκέ σε. Πορεύου εις ειρήνην».
Όση ώρα ο Κύριος αποκαλύπτει την πίστη της θεραπευμένης γυναίκας, ο πατέρας βρίσκεται σε κατάσταση αγωνίας. Ο Ιάειρος, γνωρίζοντας τη σοβαρή κατάσταση του παιδιού του, αλλά και οι μαθητές, νιώθουν πως ο Κύριος καθυστερεί τη λυτρωτική του μετάβαση στο σπίτι.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, ερμηνεύοντας το γεγονός, σημειώνουν πως ακόμα και η καθυστέρηση του Θεού είναι γεγονός της αγάπης, του ελέους και της φιλανθρωπίας Του. Ο Θεός καθυστερεί και έτσι ολοκληρώνονται καταστάσεις, ωριμάζουν γεγονότα και καλλιεργούνται πνευματικά οι άνθρωποι. Στην προκειμένη περίπτωση, οι Πατέρες τονίζουν πως ο Χριστός αφήνει τον θάνατο να ολοκληρώσει το έργο του — τον θάνατο που ο ίδιος ο Θεάνθρωπος πρόκειται να νικήσει με την παρουσία Του.
Όταν ανακοινώνουν στον τραγικό πατέρα τον θάνατο του παιδιού, ο Κύριος του λέει: «Μη φοβού, μόνον πίστευε, και σωθήσεται». Η απάντηση στον φόβο και στον τρόμο του θανάτου είναι η ζωντανή πίστη, η αληθινή σχέση με τον Αναστημένο Θεό.
Η πίστη, όπως είδαμε και στην περίπτωση της αιμορροούσης γυναίκας, είναι πρόσκληση, άγγιγμα στον Θεό και παρουσία Χριστού. Και η παρουσία του Χριστού σημαίνει απουσία φόβου, απουσία και εξορία του θανάτου.
Όταν ο Χριστός μιλά για κοίμηση του κοριτσιού και όχι θάνατο, δέχεται τον χλευασμό και την ειρωνεία, όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα. Ο Κύριος κρατά το χέρι του νεκρού παιδιού. Το παιδί δεν είχε την δυνατότητα να αγγίξει τον Χριστό, όπως πριν από λίγο η θεραπευμένη γυναίκα. Όταν ο άνθρωπος δεν έχει την δύναμη να αγγίξει τον Χριστό, τότε τον αγγίζει η Αγάπη του Χριστού. Μέσα στο μυστήριο της Εκκλησίας αγγίζουμε και μας αγγίζει ο Χριστός. Αυτή η κοινωνία γίνεται η θεραπεία, η ευλογία, ο φωτισμός, ο αγιασμός, η ανάσταση και η σωτηρία του κάθε ανθρώπου. Αμήν.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»
Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026
ΚΥΡΙΑΚΗ H΄ ΛΟΥΚΑ
Ο νομικός που σήμερα, αγαπητοί αδελφοί, πλησιάζει τον Κύριο, δεν έχει όπως οι πατέρες της Εκκλησίας σημειώνουν, διάθεση να μάθει, να διδαχθεί, αλλά να δοκιμάσει, να δυσκολέψει, να εκθέσει τον Χριστό. Θυμίζει εκείνους που πλησιάζουν τον Κύριο χωρίς πνευματική δίψα, χωρίς αληθινή αναζήτηση, χωρίς αγαθή προαίρεση. Όταν τα κίνητρα της προσέγγισης είναι πονηρά, δύσκολα η καρδιά θα ανοίξει και θα δεχθεί το Άγιο, το αγαθό, το αληθινό, το αιώνιο που ο Θεός της προσφέρει. Ο Θεός όμως δίνει σε κάθε ψυχή, που τον προσεγγίζει, είτε είναι πέτρινη, είτε έχει αγκάθια, είτε είναι γη αγαθή. Πολλές φορές η αγάπη του Θεού, νικά την αδιαφορία και την βλασφημία ακόμα της καρδιάς του ανθρώπου.
Ο νομικός, στην προτροπή του Κυρίου πως ο δρόμος της σωτηρίας είναι η αγάπη στον Θεό και στον άνθρωπο, ζητά ουσιαστικά να αμυνθεί και να δικαιολογηθεί με το ερώτημα: «Και τίς ἐστιν μου πλησίον;». Απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι η παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Ο νομικός, παρότι έχει σπουδάσει και έχει εντρυφήσει στον νόμο, ρωτά ποιος είναι ο πλησίον.
Παρότι και εμείς ζούμε χρόνια πολλά μέσα στην Εκκλησία, συχνά έχουμε άγνοια για τα σημαντικά στοιχεία της πίστης μας. Δεν γνωρίζουμε ποιος είναι ο αληθινός Θεός, ποιος είναι ο αληθινός άνθρωπος —ως εικόνα του Θεού— ούτε ποια είναι η σχέση αυτού του Θεού με τον άνθρωπο. Δεν ξέρουμε τι πραγματικά είναι η Εκκλησία, τι είναι τα Μυστήρια, τι είναι η ταπείνωση, η μετάνοια, η προσευχή, η συγχώρηση και η αγάπη.
Η άγνοια αυτή οδηγεί σε σύγχυση, παρανόηση, σε τύπο χωρίς ουσία και σε άσκηση χωρίς αξία· σε μια πίστη που δεν γίνεται βίωμα και σε μια σχέση με τον Χριστό και την Εκκλησία Του που δεν αποτελεί προσωπική εμπειρία.
Στην Εκκλησία, όμως, η οποία είναι το σπουδαστήριο της σωτηρίας, ο καθένας από εμάς καλείται να γνωρίσει την αλήθεια — εκείνη τη μοναδική αλήθεια που θα μας ελευθερώσει από ό,τι μας έχει αιχμαλωτίσει και από ό,τι μας έχει εγκλωβίσει.
Ο Κύριος με τον παραβολικό του λόγο προσφέρει το ποιος πραγματικά είναι ο πλησίον. Στις σχέσεις με τον άλλον υπάρχουν κάποια ισχυρά εμπόδια, που αποκαλύπτονται από την συμπεριφορά του ιερέα και του λευίτη. Ο ιερέας έσπευσε να απομακρυνθεί από τον πληγωμένο άνθρωπο, από τον φόβο, μήπως ο άνθρωπος είναι νεκρός. Εάν άγγιζε νεκρό θα μολυνόταν και δεν θα μπορούσε να τελέσει στον ναό τα ιερατικά του καθήκοντα. Ο φόβος, η προκατάληψη και η λανθασμένη ερμηνεία του λόγου του Θεού τον απομακρύνουν από τον άνθρωπο και συνεπώς από τον Θεό.
Ο Ιερός Χρυσόστομος προτρέπει τους ιερείς να μη φοβηθούν, να σηκώσουν τα μανίκια και να βάλουν τα χέρια τους στον βούρκο, για να βγάλουν από εκεί τα μαργαριτάρια, τους ανθρώπους δηλαδή που έπεσαν σε καταστάσεις ακαθαρσίας αμαρτητικής.
Ο Μέγας Βασίλειος δεν φοβάται να πλησιάσει τους λεπρούς, να τους καθαρίσει και, με τις ιατρικές του γνώσεις, να περιποιηθεί τις πληγές τους, παρόλο που απαγορευόταν όχι απλώς να αγγίξεις, αλλά και να πλησιάσεις λεπρό. Ακόμη, ο Μέγας Βασίλειος φιλοξενεί σε περίοδο λοιμού, στις παιδικές κατασκηνώσεις που δημιούργησε, τα παιδιά Εβραίων και ειδωλολατρών, θρέφοντας τα παιδιά εκείνων που πολλές φορές αγωνίστηκαν για τον αφφανισμό του. Βλέπουμε στη ζωή των Αγίων Πατέρων πώς ενεργεί και πώς λειτουργεί η Αγάπη του Χριστού προς τον πλησίον, χωρίς διαχωρισμούς, χωρίς προτιμήσεις και χωρίς προκαταλήψεις.
Ο λευίτης της παραβολής πλησιάζει τον τραυματισμένο άνθρωπο, αλλά από φόβο γρήγορα απομακρύνεται. Είναι δυστυχώς ο φόβος που σήμερα κυριαρχεί, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να απομακρύνονται και να απομονώνονται, προσπαθώντας να προφυλαχθούν από ό,τι και όσους καθημερινά συναντούν. Μένουν αμέτοχοι στον πόνο, στην απελπισία και στη δυστυχία του άλλου από φόβο. Ο στίχος ενός τραγουδιού αποτυπώνει το κλίμα που επικρατεί: «Από φόβο χάσαμε» — και τον άνθρωπο που είμαστε χάσαμε, και τον άλλον τον άνθρωπο, τον πλησίον μας.
Ο Κύριος σήμερα αποκαλύπτει τον πλησίον. Είναι ο γνωστός και ο άγνωστος, ο φίλος και ο εχθρός, είναι εκείνος που ζει μέσα σε διαφορετικές πεποιθήσεις και παραδόσεις, είναι κάθε άνθρωπος όπου κι αν γεννήθηκε, όποιος κι αν είναι. Είναι η εικόνα του Θεού, ο άνθρωπος. Μας δείχνει τον πλησίον αλλά και το τρόπο προσέγγισης, την αληθινή αγάπη. Εάν μέσα από τον Θεό τον αγαπήσω, δεν έχω να φοβηθώ τίποτα και κανέναν. Αυτή η αγάπη είναι η μεγαλύτερη δύναμη, όπως σημειώνει ο Άγιος Κύριλλος, που νικά όλες τις ανθρώπινες αδυναμίες. Μέσα από τον άνθρωπο μπορώ τον Θεό να πλησιάσω και μέσα από τον Θεό κάθε άνθρωπο να βοηθήσω και να αγαπήσω. Αμήν.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»
Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2026
ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΛΟΥΚΑ
Ο Κύριος σήμερα αγαπητοί μου αδελφοί, με τον παραβολικό, τον γλαφυρό του τρόπο, απαντά στην ερώτηση κάποιου που είχε κληρονομικές διαφορές με τον αδελφό του. Οι αρετές ενισχύουν την αγάπη ενώ τα πάθη την αποδυναμώνουν. Τα πάθη μας γίνονται τα εμπόδια στη σχέση μας με τον Θεό και συνεπώς στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους. Αυτή η αλήθεια εκφράζεται ξεκάθαρα μέσα στην παραβολή του άφρονα και άπληστου πλουσίου.
Το πρώτο γεγονός που θα σταθούμε είναι το ότι δεν έβγαλε σοδιά πλούσια μόνο η περιουσία του πλουσίου αλλά όλη η χώρα. Ο Θεός δίνει σε όλους. Δικαίους και άδικους, εναρέτους και αμαρτωλούς. Έτσι εκφράζεται η Αγάπη του Θεού, πλουσιοπάροχα. Δίνει και σε φτωχούς για να συντηρηθούν και σε πλουσίους για να δώσουν. Πολλοί και σήμερα τον Θεό καταδικάζουν για την πείνα και την πτώχεια που υπάρχει δυστυχώς σε μεγάλα ποσοστά στον πλανήτη. Ο Θεός δίνει δεκαπλάσια απ’ ότι χρειάζονται οι άνθρωποι για να ζήσουν. Όταν όμως οι λίγοι παίρνουν τα πολλά και τα καλά και αφήνουν ελάχιστα στους υπολοίπους, αυτό δεν έχει σχέση με την αγάπη του Θεού, αλλά με την πλεονεξία, την φιλοχρηματία του ανθρώπου.
Η αφθονία των αγαθών του πλουσίου ήταν η ευκαιρία του να σκεφθεί, να νοιαστεί, να πονέσει, να δώσει και στον άλλον. Όπως ο πλούσιος άλλης παραβολής είχε ως ευκαιρία τον φτωχό Λάζαρο, έτσι και ο σημερινός πλούσιος έχει την αφθονία, το περίσσευμα, που ο Θεός υπολόγισε να μην χωρά στις αποθήκες του. Οι ευκαιρίες της Αγάπης του Θεού είναι πολλές, διαφορετικές, καθημερινές, και μία από τις αστοχίες του ανθρώπου είναι η αδιαφορία και η απώλεια αυτών των ευκαιριών που του προσφέρονται.
Ο πλούσιος της σημερινής παραβολής έχει ως χαρακτηριστικό του στοιχείο την απουσία της χαράς. Η αληθινή χαρά απουσιάζει από την ικανοποίηση του πάθους, καθώς αυτή η ικανοποίηση δεν χαροποιεί αλλά ταλαιπωρεί τον άνθρωπο. Ο πλούσιος δεν χαίρεται με το αποτέλεσμα της σοδειάς, δεν αναπαύεται από το γεγονός, αλλά η σκέψη του μπαίνει σε μια αγχωτική, κοπιαστική και εξαντλητική πορεία. Δεν έχει τη χαρά των φτωχών της περιοχής που είδαν περισσότερους καρπούς, ενώ δεν σκέφτηκε καν να αδειάσει τους περσινούς καρπούς για να τους δώσει.
Απουσιάζει από τη ζωή του ο Θεός και γι’ αυτό δεν ευχαριστεί ούτε δοξολογεί για την ευφορία της γης. Συνεπώς, απουσιάζει και ο άνθρωπος, ώστε να δώσει, να προσφέρει, να βοηθήσει και να ελεήσει. Ο άνθρωπος αυτός δεν μοιράζεται τον προβληματισμό και τις σκέψεις του με την οικογένειά του ή τους δικούς του ανθρώπους, αλλά μιλά με τον εαυτό του. Έχει την αίσθηση πως συνομιλεί με την ψυχή του —την οποία δεν είδε, δεν γνώρισε, δεν αγάπησε και δεν έζησε— ενώ στην πραγματικότητα επικοινωνεί με το αχόρταγο πάθος του. Είναι προβληματισμένος, αγχωμένος και μόνος· το παρελθόν του είναι κενό, το παρόν άδειο και το μέλλον του διακατέχεται από τα ίδια ακριβώς στοιχεία.
Ποια είναι η επιδίωξη, ο αγώνας, ο πόθος και το όνειρο αυτού του ανθρώπου; Το φαγητό, το ποτό και η ευχαρίστηση. Αυτό είναι το όνειρο της ζωής του και, δυστυχώς, το όνειρο και ο πόθος της ζωής πολλών από εμάς. Σε ποιον έχει εμπιστοσύνη ο άνθρωπος αυτός; Στον Θεό; Δεν τον υπολογίζει. Στον άνθρωπο; Δεν τον βλέπει πουθενά. Έχει εμπιστοσύνη μόνο στα υλικά αγαθά, στα κτήματα και στα χρήματα. Μπορούν όμως αυτά να γεμίσουν την ψυχή και να γίνουν ζωή; Άδειος στην ψυχή και συνεπώς κενός και στη ζωή, αφήνεται στον ανεμοστρόβιλο του πάθους.
Ο Μέγας Βασίλειος μας προτρέπει και μας προτείνει με τους εξής συγκλονιστικούς του λόγους: «Μην πάθεις και εσύ αυτό που έπαθε ο άφρων πλούσιος της σημερινής παραβολής. Η παραβολή αυτή γράφτηκε ακριβώς, για να αποφύγουμε να μοιάσουμε σε αυτόν. Μιμήσου άνθρωπε τη γη. Δώσε καρπούς, όπως εκείνη. Μη φανείς χειρότερος από την άψυχη γη. Εκείνη μεγαλώνει τους καρπούς της όχι για δική της απόλαυση αλλά για να υπηρετήσει εσένα. Εσύ όμως όποιο καρπό αγαθοεργίας πραγματοποιήσεις τον προσφέρεις στον εαυτό σου. Γιατί οι παροχές των καλών έργων γυρίζουν σ΄αυτούς που τις κάνουν. Όπως το σιτάρι, όταν πέσει στη γη, γίνεται κέρδος γι’ αυτόν που το σπέρνει, έτσι και το ψωμί, όταν το προσφέρεις στον πεινασμένο, προσφέρει κι αυτό αργότερα μεγάλη ωφέλεια σε σένα. Ας γίνει λοιπόν για σένα η καρποφορία της γης, αρχή της σποράς σου στον ουρανό». Αμήν.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»
Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2026
ΚΥΡΙΑΚΗ IΓ΄ ΛΟΥΚΑ
Ο άνθρωπος που σήμερα πλησιάζει τον Κύριο, αγαπητοί αδελφοί, δεν είναι άνθρωπος πονηρός, κακών προθέσεων ή διαθέσεων. Το κίνητρο της προσέγγισης είναι η ανησυχία για την σωτηρία του. Παρατηρούμε όμως πόσο κολακευτικά προσφωνεί τον Χριστό. Τον ονομάζει διδάσκαλο και μάλιστα αγαθό.
Ας κρατήσουμε την εικόνα για να την δούμε μέσα στην ίδια μας τη ζωή. Με τον ίδιο τρόπο πλησιάζουμε τον πνευματικό μας πατέρα ή άλλους ιερείς, μοναχούς, μοναχές. Χρησιμοποιούμε την κολακεία για εκείνους και τον έπαινο και για εμάς την ταπεινολογία και την ταπεινοσχημία, προσπαθώντας να αποσπάσουμε τον θαυμασμό, το χειροκρότημα, την επιβράβευση και την υπογραφή εγκυρότητας και γνησιότητας σε ότι πνευματικό κάνουμε. Δεν έχουμε διαπιστώσει πως ο άνθρωπος ψυχικά εξελίσσεται όταν νεκρώνει τα θαυμαστικά που έβαζε στον εαυτό του και όταν δεν επιδιώκει και δεν επιθυμεί και τα θαυμαστικά των άλλων.
Ο Κύριος προτείνει στον άνθρωπο την τήρηση των εντολών. Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, μας λέει πως οι εντολές είναι ο ίδιος ο Χριστός. Μας προτείνει να βιώσουμε τις εντολές και έτσι να ζούμε τον ίδιο τον Χριστό.
Ο άνθρωπος που σήμερα προσέγγισε τον Χριστό, εξομολογείται πως από την νεότητά του αγωνίζεται να τηρεί τις εντολές. Το γεγονός αυτό δεν είναι μικρό και ασήμαντο. Έχουμε έναν αγώνα δυνατό από τα νιάτα του. Ένα αγώνα δύσκολο. Η απειρία, η άγνοια, ο δυναμισμός της νεότητας, δυσκολεύουν την προσπάθεια του πνευματικού αγώνα.
Παρότι από την νεότητα βιώνει την πνευματική ζωή, δεν νιώθει την πληρότητα που εκείνη προσφέρει στον αγωνιστή του πνεύματος. Μήπως ο αγώνας της τήρησης αντί να τρέφει ταπεινά την ψυχή, ενίσχυε τον εγωϊσμό; Όταν τρέφεται η ψυχή, αισθάνεται πληρότητα ο άνθρωπος. Όταν όμως ο εγωϊσμός τρέφεται αισθάνεται άδειος, κενός ο άνθρωπος.
Ο Κύριος βλέπει με συμπάθεια τον άνθρωπο αυτόν «εμβλέψας αυτώ ηγάπησεν αυτόν» τονίζεται στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιο. Τον αγάπησε, είδε τον αγώνα του, τον κόπο του, την αναζήτησή του, τα χαρίσματά του. Ο Χριστός βλέπει όλον τον άνθρωπο. Τίποτα δεν υποτιμά, τίποτα δεν πετά, τίποτα δεν θέτει στο περιθώριο. Τα πάντα χρησιμοποιεί για να σώσει τον άνθρωπο, να τον ελευθερώσει, να τον λυτρώσει. Είδε όσα ο νέος είχε, αλλά είδε και θέλησε να του δώσει και αυτό που δεν είχε. Είδε τις νίκες του αλλά ήθελε και τις ήττες του να κάνει νίκες.
Ο νέος αυτός άνθρωπος είχε τον πνευματικό αγώνα που τον γεμίζει και το πάθος της πλεονεξίας που τον άδειαζε. Είδε την τήρηση του νόμου και του λόγου του Θεού που τον ελευθερώνει και τον έρωτα των χρημάτων, που τον αιχμαλώτιζε. Είχε αναζήτηση για υψηλά και πνευματικά και προσκόλληση σε γήινα και υλικά. Ο Κύριος του αποκαλύπτει την ασθένεια, του δείχνει την αιχμαλωσία και του προτείνει την υγεία, την ελευθερία και την πολυπόθητη για τον νέο σωτηρία. Πολλές φορές πιστεύουμε, αγωνιζόμαστε για τον Χριστό και ακολουθούμε άλλες καταστάσεις και δρόμους. Δεν αρκεί να πιστέψω πως ο Χριστός είναι η οδός, χρειάζεται να τον ακολουθήσω.
Ο Κύριος του δείχνει τον τρόπο της απελευθέρωσής του από το πάθος «πάντα όσα έχεις πώλησον και διάδος πτώχοις» και τον δρόμο της σωτηρίας «και δεύρο ακολούθει μοι».
Ο άνθρωπος αυτός έφυγε περίλυπος. Αφού η χαρά είναι ο Χριστός, εκείνος απομακρύνεται μέσα στην θλίψη. Τα πάθη κάνουν βαθιά ζημιά και προξενούν μεγάλη φθορά στον άνθρωπο. Ο Ιερός Χρυσόστομος λέει «πιο εύκολα ο άνθρωπος δίνει το αίμα του, παρά αρνείται τα χρήματα. Αλλού, σημειώνει ο Μέγας της Καισάρειας Ιεράρχης ο Άγιος Βασίλειος «είναι μεγάλοι νηστευτές και αγρυπνούν στην προσευχή αλλά δεν προσφέρουν ενώ έχουν, ούτε το ελάχιστο για ελεημοσύνη».
Ας ελέγξουμε αδελφοί, την κατάσταση την πνευματική, ας δούμε ταπεινά την αλήθειά μας. Να ζητήσουμε την σωτηρία από εκείνον που μπορεί να μας ελευθερώσει, να μας θεραπεύσει και να μας σώσει. Αμήν.
π. Σ.Β.