Ἀπό τό ἔτος 1207 μέχρι τό ἔτος 1537 ἡ Ὀρθόδοξη Μητρόπολη Παροναξίας χειμά-ζεται. Ἔτσι, μόνο μετά τά μέσα τοῦ ΙΣΤ΄ αἰῶνος ἔχομε σειρά τῶν Ἐπισκόπων, ἀλλά τά στοιχεῖα εἶναι ἀσαφῆ. Βάσει ἐγγράφων καί λοιπῶν μαρτυριῶν, ὁ Ἐπισκοπικός κα¬τάλογος συνεχίζεται κατά τήν ἄποψή μας ὡς ἑξῆς:

 

border5 

 

12. ΘΕΩΝΑΣ: 1537-1559. Λόγιος Ἱεράρχης. Μετά τήν κατάληψη τοῦ Δουκάτου τοῦ Αἰγαίου ἀπό τόν Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσσα, τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖο ἐπανιδρύει τήν Μητρόπολη Παροναξίας μέ πρῶτο Μητροπολίτη τόν Θεωνᾶ, ὁ ὁποῖος εἶχε δικαιοδοσία καί ἐπί τῶν νήσων Μήλου καί Μυκόνου. Ἐπειδή ὅμως ἡ καταπίεση τῶν Ἑνετῶν ἐξακολουθοῦσε νά ὑφίσταται, ὁ Θεωνᾶς, Κληρικός ἀνδρεῖος καί ζηλωτής ἐξήγειρε τούς ἀγρότες κατά τῶν φεουδαρχῶν. Γι' αὐτό τό λόγο ὁ Θεωνάς ἐκατηγορήθη ὑπό τοῦ Δουκός τῆς Νάξου ὅτι ἐνέσπειρε σκάνδαλα στούς ἀγρότες καί μετετέθη τό 1559 εἰς τήν Μητρόπολην Θεσσαλονίκης. Ἀρκετοί ἱστορικοί καί ἐρευνητές ταύτιζαν τόν Θεωνᾶ μέ τόν ἕτερο Ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης, ἅγιο Θεωνά.


13. ΒΕΝΙΑΜΙΝ ὁ Α΄: 1559-1572. Ὑπῆρξε μοναχός, πρό τῆς ἐκλογῆς του, τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου Πάτμου, ὅπου καί ἐπανῆλθε μετά τήν παραίτησή του λόγω γήρατος τό 1572.


14. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ὁ Β΄: 1573-1603. Ὑπῆρξε λόγιος. Θεωρεῖται ὡς συνεργός γιά τήν σύσταση Σχολείου στήν Μονή Ἁγίου Γεωργίου Γρόττας Χώρας Νάξου.


15. ΙΩΑΚΕΙΜ: Ὁ ἀπό Χίου καταγόμενος 1603-1604. Παρητήθη τοῦ θρόνου του μετά διετή Ποιμαντορία. 


16. ΙΩΣΗΦ ὁ Α΄: 1604-1606. Ἀπό τόν πρῶτο Κώδικα τῆς Μητροπόλεως Παροναξίας θεωρεῖται ὡς «προστατεύων τήν Μητρόπολιν». Μετετέθη στήν Μητρόπολη Σαντορίνης.


17. ΓΑΒΡΙΗΛ: Ὁ ἀπό Ἄνδρου 1606-1608. Μετά διετή Ποιμαντορία ἐποίμανε καί πάλι τήν Ἄνδρο.


Yp_1

18. ΙΩΣΗΦ ὁ Β΄: 1608-1613.


Yp_2

19. ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΜΕΛΙΣΣΗΝΟΣ: 1614-1617. Καταγόταν ἀπό ἱστορική οἰκογέ¬νεια Κρητῶν πού μετακινήθηκε στήν Πελοπόννησο καί τά Ἑπτάνησα καί ἡ ὁποία προσέφερε πολλά στήν Ἐθνική ἱστορία τόν 17ο αἰώνα. Ὁ Νικηφόρος Μελισσηνός ἦτο ἄνδρας λογιώτατος, δραστήριος καί ἀνήσυχος.


20. ΙΩΣΗΦ ὁ Β΄: (τό δεύτερον) 1617-1622. Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖο φαίνεται ὅτι συγχώρησε τόν Ἰωσήφ καί μετά τήν ἀπομάκρυνσή του ἀπό τήν Μητρόπολη Παροναξίας τόν ἐγκατέστησε πρόεδρο Μήλου. Ἀπό τήν Μῆλο τόν ἐπανέφερε πάλι στήν Μητρόπολη Παροναξίας. 


21. ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΙΓΟΣ: 1622-1632. Καταγόταν ἀπό τή Θήρα. Ἐσπούδασε καί αὐτός ὅπως καί ὁ Νικηφόρος Μελισσηνός στό Ἑλληνικό κολέγιο Ἁγίου Ἀθανασίου Ρώμης καί ἀντικατέστησε τόν παραιτηθέντα Ἰωσήφ. Συνδέεται μέ τήν ἀνακαίνιση τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Κυριακῆς Χώρας Νάξου καί τήν ἀναγνώριση τῆς Παναγίας Ἐξωχωριανῆς Μαρπήσσης Πάρου ὡς σταυροπήγιο καί Μετόχιο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Πάτμου.  


Yp_3

22. ΒΕΝΙΑΜΙΝ ὁ Β΄: 1632-1637. Ὁ ἀπό Ἱερομονάχων. Ὁ Βενιαμίν κατά πᾶσα πιθανότητα δέν προσῆλθε στήν Μητρόπολη Παροναξίας. Κατώρθωσε διατηρώντας τήν Ἀρχιερωσύνη νά διαμένει καί νά ἱεροπραττεϊ στήν Κωνσταντινούπολη γιά μιά ἑπταετία. Γιά αὐτό τό λόγο μᾶλλον ἀπώλεσε τήν ἕδρα.


23. ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΜΑΜΟΥΝΗΣ: 1637-1638. (Ὁ ἀπό Μήλου). Καταγόταν ἀπό τήν Μῆλο. Διεδέχθη τόν Βενιαμίν τό 1637. Ἄγνωστος παραμένει ὁ ἀκριβής χρόνος καί τρόπος ἀπομακρύνσεώς του ἀπό τήν Μητρόπολη Παροναξίας. Πιθανόν διότι καί αὐτός παρέμενε μονίμως στήν Κωνσταντινούπολη. 


24. ΑΝΘΙΜΟΣ ὁ Α΄: 1638 (;)


25. ΒΕΝΙΑΜΙΝ ὁ Β΄: (τό δεύτερον) 1638-1643. Ἀνεκατέλαβε τήν Μητρόπολη Παροναξίας γιά δεύτερη φορά τό 1638, στήν ὁποία παρέμεινε ὡς τά μέσα τοῦ 1643 ὁπότε καί παραιτήθηκε.


26. ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΓΕΝΑΡΑΗΣ ὁ ΝΑΞΙΟΣ: 1643-1657. Πρό τῆς ἐκλογῆς του ἦταν Ἱερομόναχος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὑψηλοτέρας Νάξου. Ὁ Νικόδημος ἐξαπέστειλε Ἐγκύκλιο τό 1653 πρός τό ποίμνιό του, μέ τήν ὁποία ἀπαγόρευσε τήν εξομολόγηση τῶν Όρθοδόξων σέ Κληρικούς τοῦ Δυτικοῦ Δόγματος. Στίς 22 Ιουνίου του 1656 έγκαινίασε τό Μονύδριο τῶν Ἁγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων στό Γλινάδο Νάξου. Ὁ Νι¬κόδημος συνεχίζει νά ποιμαίνει τήν Ιερά Μητρόπολη Παροναξίας στηριζόμενος στήν ἀγάπη τοῦ ποιμνίου του καθώς επίσης καί στό ὅτι ὁ ἐκλεγείς ἀπό τό Πατριαρχεῖο ὡς Μητροπολίτης Παροναξίας Μακάριος δέν προσῆλθε ποτέ στήν Ἐπαρχία του. Μετά τό 1667 ἀπεσύρθη σέ Μοναστήρι τῆς Νάξου. Ὁ Νικόδημος ὑπῆρξε ἐξέχουσα Ἐκκλη¬σιαστική φυσιογνωμία μέ μεγάλες ἱκανότητες καί ἐπιρροή στό ποίμνιό του τό ὁποῖο ὑπηρετοῦσε καί τό ὁποῖο ποίμνιο τόν στήριζε.


27. ΜΑΚΑΡΙΟΣ: 1657-1667. Ἐξελέγη ἐπί Πατριάρχου Παρθενίου τοῦ Δ΄ ὁ Πρωτοσύγκελος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Μακάριος. Ὁ ἐν λόγῳ Ἀρχιερεύς παρέτει¬νε τήν παραμονή του εἰς Κωνσταντινούπολη ἐπί δέκα συναπτά ἔτη διά λόγους «ὑγεί¬ας». Μετά τήν δεκαετή αὐτή ἀνοχή τῆς προβληματικῆς συμπεριφορᾶς του καθαιρεῖται ἐπί Πατριάρχου Παρθενίου τοῦ Δ΄ κατά τό ἔτος 1667. 


28. ΘΕΟΦΑΝΗΣ ΜΑΥΡΟΚΟΡΔΑΤΟΣ: 1667-1671. Τόν Μακάριο διεδέχθη ὁ Πρωτοσύγκελος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Σμύρνης Θεοφάνης Μαυροκορδάτος στίς 5 Ἰου¬νίου 1967 ἐπί Πατριάρχου Παρθενίου τοῦ Δ΄. Στήν Πατριαρχική πράξη ὁ Θεοφάνηςχαρακτηρίζεται ὡς ἔχων πλῆθος ἀρετῶν.


29. ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ: 1671-1673.


Yp_4

30. ΣΕΡΑΦΕΙΜ: 1673-1683. Ὁ Σεραφείμ διεδέχθη τό Μελέτιο. Πότε καί διατί ἀπεμακρύνθη τοῦ θρόνου τῆς Παροναξίας δέν εἶναι γνωστό.


Yp_5

31. ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΑΚΑΒΕΛΑΣ: Μετά ἀπό τήν ἀπομάκρυνσή του ἀπό τήν Πατριαρχία Κωνσταντινουπόλεως (1673 -1674) ἔλαβε "πρός ζωάρκειαν" τίς Μητροπό¬λεις Χίου, Ἄνδρου καί Παροναξίας. Τήν Μητρόπολη Παροναξίας ἐποίμανε Προεδρικῶς ἀπό τά ἔτη 1683-1687. Ἔπειτα ἀπεσύρθη εἰς κελίον τῆς Ἱεράς Μονῆς Ἁγίας Κυριακῆς Χώρας Νάξου. Ἐκοιμήθη τήν 7-2-1688.


32. ΝΕΟΦΥΤΟΣ: 1687-1688.


Yp_6

33. ΙΩΑΣΑΦ: 1688-1695. Ἐξελέγη ἀπό τή θέση τοῦ Πρωτοσυγκέλλου τῆς Μυτιλήνης. Παρητήθη λόγῳ γήρατος. Στό Βυζαντινό Μουσεῖο τοῦ Ἱεροῦ Προσκυνήματος Ἑκατονταπυλιανῆς Πάρου σώζεται ἐπιτραχήλιό του, ἀρίστης Βυζαντινῆς τέχνης. Ἱδρυτής Κοινοτικοῦ Σχολείου στό Μετόχιο Ἁγίας Κυριακῆς.


Yp_7

34. ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΝΤΑΜΕΝΤΖΟΣ: 1695-1703. Ἦτο Νάξιος τήν καταγωγήν καί διετέλεσε πρῶτα Τοποτηρητής τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Παροναξίας, μέ τόν τίτλο «Κλαυδιουπόλεως».


Yp_8

35. ΚΥΡΙΛΛΟΣ: (Ὁ ἀπό Ἀθηνῶν). 1703-1722. Στόν κώδικα Α΄ ὑπογράφει ἑννέα πράξεις οἰκογενειακοῦ καί κληρονομικοῦ δικαίου.


Yp_9

36. ΔΑΝΙΗΛ: 1722-1742. Ἱεράρχης μέ ἁγιότητα βίου, διακριθείς γιά τήν πολλή του ἐγκράτεια. Στόν Κώδικα Α΄ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Παροναξίας ὑπογράφει ὁ ἴδιος τήν ἔλευσίν του στήν Νάξο. «Εἰς Δόξαν Θεοῦ εἰς τούς αψλβ΄ ἤλθαμεν καί ἡμεῖς εἰς τήν καθ' ἡμᾶς Ἁγιωτάτην Μητρόπολιν τῆς Παροναξίας Πατριαρχεύοντος τοῦ παναγιωτάτου καί σεβασμιωτάτου αὐθέντου καί δεσπότου, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κυρίου κυρίου Παϊσίου καί ἄμποτε διά τῶν παναγίων αὐτοῦ εὐχῶν νά ποιμάνωμεν τό ποίμνιον καλῶς καί θεαρέστως, Ἀμήν. Γένοιτο. Ὁ Παροναξίας Δανιήλ». Οἰ βιογράφοι του λέγουν ὅτι «ἐστόλισε καί εὐωδίασε τήν Ἐπαρχία του μετά πολλῶν λογιῶν
ἀρετές». Οἱ δέ ἀποφάσεις του θεωροῦνται πνευματοκίνητοι. Τό λείψανό του τό ὁποῖο εὐωδίαζε ἐκτέθηκε σέ προσκύνημα ἐπί πενθήμερον. Ἑκατό Ἱερεῖς ἔλαβαν μέρος στήν ἐξόδιο ἀκολουθία του πού ἔγινε τήν 27ην Δεκεμβρίου τοῦ ἔτους 1742.


Yp_10

37. ΑΝΘΙΜΟΣ ΒΑΡΔΗΣ: 1743-1779. Καταγόταν ἀπό τήν Κρήτη. Φρόντισε ώστε ἡ Ἱερά Μητρόπολις νά ἀποκτήσει ἀξιόλογο Ἐπισκοπικό Μέγαρο, τό ὁποῖο μέχρι σήμερα εἶναι σέ χρήση. Γνωστή εἶναι ἐπίσης καί ἡ προσπάθεια τῶν Ἑβραίων τῆς Χώρας Νάξου νά μετατρέψουν τόν Ἱερό Ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας σέ συναγωγή. Τήν προσπάθεια αὐτή ἐμπόδισε ὁ Ἄνθιμος συνεργαζόμενος μετά τῶν ἐν Νάξῳ συμπατριωτῶν του Κρητῶν. Ἐπί τῆς ποιμαντορίας του ἠργάσθη ὡς Γραμματεύς τῆς Μητροπόλεως Παροναξίας ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης. Ἐποίμανε τήν Παροναξία μέ πολλή εὐσέ¬βεια καί σύνεση. Γνωρίζοντας τήν Ρωσική γλώσσα ἐζήτησε τίς ὑπηρεσίες τῶν Ρώσων πού ἦταν τότε κατακτηταί τῆς Νάξου (1770-1774) γιά τήν Ἐπαρχία του. Ὁ Ἄνθιμος βοήθησε σημαντικά καί στήν ἵδρυση τοῦ Σχολείου τῆς Γρόττας.


Yp_13
Yp_11 Yp_12

38. ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΛΑΧΩΒΑΡΗΣ: Ὁ Βυζάντιος. 1780-1811. Γεννήθηκε στήν Κωνσταντινούπολη τό 1751. Στόν Κώδικα τῆς Μητροπόλεως Παροναξίας σώζεται τό χρονικό τῆς προαγωγῆς καί τῆς ἀφίξεώς του στή Νάξο. «αψπ΄ 1780 Φεβρουαρίου ιε15 ἐπροβιβάσθηκε εἰς τόν θρόνον τῆς Μητροπόλεως Παροναξίας ὁ κύριος ΝεόφυτοςΛαχωβάρης Κωνσταντινουπολίτης, ὁ τοῦ Πατριάρχου κυρ Σαμουήλ «δευτερεύων» ἐπί τῆς Πατριαρχείας τοῦ παναγιωτάτου, θειωτάτου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλε¬ως κυρίου κυρίου Σωφρονίου τοῦ ἀπό Ἱεροσολύμων, καί τῇ κβ΄ Ἀπριλίου τῇ νέᾳ Τε- τράδι ἔφθασεν εἰς τήν Ἀξίαν. Ὁ μητροπολίτης Παροναξίας Νεόφυτος». Εἰς ἡλικίαν 29 ἐτῶν. Ἐντός μίας ἑπταετίας ἀπό τῆς ἀφίξεώς του ἀνήγειρε ἐκ βάθρων τόν Μητροπολιτικόν Ναόν Νάξου ἀνταξίου τῶν Ὀρθοδόξων αἰσθημάτων τοῦ Λαοῦ. Ἐπίσης κα¬τέβαλε «...κάθε πόθον καί ἐπιμέλειαν ἐπί τῇ καθιερώσει τοῦ θείου Ναοϋ...» τῆς Κοιμή¬σεως Θεοτόκου Φιλωτίου Νάξου, τόν ὁποῖο ἐγκαινίασε τό «1806, Αὐγούστου 15, ἡμέρα Τετράδι τῇ ἑορτῇ τῆς Κοιμήσεως». Παραμείνας εἰς τό Φιλότι ἐπί μία ἑβδομάδα ἐτέλε- σε τρία ἐγκαίνια, ἕνα γιά κάθε κλίτος τοῦ περικαλλοϋς Ναοϋ. Τήν 7ην Ὀκτωβρίου τοῦ ἰδίου ἔτους ἐξέδωσε κανονισμό διά τοῦ ὁποίου κανονίζονται:

α) ὁ τρόπος λειτουργίας τῆς Ἐνορίας
β) οἱ σχέσεις μεταξύ τῶν Ἱερέων
γ) οἱ ὑποχρεώσεις τῆς ἐνορίας ἔναντι τῆς Μητροπόλεως.

Κατά τήν ἀνέγερση εἰργάσθη καί ὁ ἴδιος χειρονακτικῶς. Ὁ Νεόφυτος καθιέρωσε μεγάλη Ἀρχιερατική Πανήγυρη τήν 23ην Φεβρουαρίου εἰς μνήμην τοῦ Ἁγίου Πολυ¬κάρπου, ὁ ὁποῖος ἐδίδαξε στήν Νάξο τόν Χριστιανισμό. Κατά τήν Πανήγυρη τοῦ 1788 τό ἄνω μέρος τοῦ τρούλου τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ κατέπεσε ἀμέσως μετά τό πέ¬ρας τῆς Θείας Λειτουργίας, ἀλλά οὐδείς ἐκ τῶν πιστῶν ἐτραυματίσθη. Ὁ Μητροπολί¬της στεναχωρήθηκε πολύ ἀλλά καί ἡ διάσωσις τῶν πιστῶν ἐθεωρήθη θεία ἐπέμβασις. Κατήρτισε σπουδαία συλλογή Πατριαρχικῶν καί Συνοδικῶν Γραμμάτων σχετιζομέ¬νων μέ τήν Γαλλική Ἐπανάσταση. Ἐπέλυε δικαστικές διαφορές τοῦ ποιμνίου του, ὑπῆρξε πολύ δραστήριος καί ἀξιόλογος Ἱεράρχης. Ἡ Ἱερά Μητρόπολις εἰς μνημόσυνον τοῦ κτήτορος τοῦ Ἱεροῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ ἀπεφάσισεν τήν τοποθέτησιν εἰς τό προαύλιόν του, τῆς προτομῆς του. Τήν ἐποχή τῆς Ποιμαντορίας του εἶχε σπουδαί¬ους καί λογίους συνεργάτες, ὅπως ὁ Χρύσανθος ὁ Αἰτωλός, ὁ βοηθός του Ἐπίσκοπος Νικόδημος Κυπραῖος ὑπό τόν τίτλο Ἀβύδου καί ὁ Μεθόδιος Μπαρότσης διάκονος καί Πρωτοσύγκελλος τοῦ Νεόφυτου, ὁ ὁποῖος μετά τό θάνατό του ἀνεχώρησε εἰς Κων¬σταντινούπολη καί τό 1824 ἐξελέγη Πατριάρχης Ἀντιοχείας.


Yp_14

39. ΙΕΡΟΘΕΟΣ: Ὁ ἀπό Ζητουνίου καί κατόπιν Νικαίας. 1811-1820. Καταγόταν ἀπό τό Κλεινοβό τῆς Λαρίσης. Περιγράφεται ὡς «ἀνήρ γεραρός καί ἀξιοσέβαστος, ἔμφρων καί διδακτικός». Τό 1825 κατεστάθη Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καί ἡ Πα¬τριαρχεία του ἀποτελεῖ σταθμόν στήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας.


Yp_15

40. ΙΕΡΟΘΕΟΣ ὁ Β΄: Ὁ Ἀριστάρχης. 1820-1833. Κατήγετο ἐκ τῆς Ζαγορᾶς Πηλίου καί διετέλεσε ἀρχικῶς Ἐπίσκοπος Βονδίτσης ὑπό τό Μητροπολίτη Ἰωαννίνων. Τό Φεβρουάριο τοῦ 1820 ἐπί Πατριάρχου Γρηγορίου τοῦ Ε΄, ὁ ὁποῖος τόν χαρακτηρίζει «πρᾶον, σώφρονα, ἱεροπρεπή, κόσμιον καί τῆς καθ' ἡμᾶς ἱερᾶς παιδείας καί τῆς θύρα¬θεν ἀποχρώντως μεμυημένος», ὁ Ἱερόθεος προήχθη στήν Μητρόπολη Παροναξίας. Μυημένος εἰς τήν Φιλική Ἑταιρία ἐδέχθη μέ ἐνθουσιασμό τήν Ἑλληνική Ἐπανάστα¬ση, ἐξήγειρε τούς Ναξίους κατά τῶν Τούρκων, παρά τήν ἀντίδραση τῶν λατίνων ἀρχό¬ντων τήν 6ην Μαΐου 1821, ὑψώνοντας τήν σημαία τῆς Ἐπαναστάσεως στό καμπαναριό τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ Νάξου, ἐνώπιον 2000 Ναξίων συνεπικουρούμενος ἀπό τόν Φιλικό Μαζαράκη καί τόν ἔφορο τῶν χωρίων Μιχαλάκη Μαρκοπολίτη. Κατήρτι¬σε στρατιωτικό σῶμα, τό ὁποῖο συνετείρη ὁ ἴδιος καί φορώντας στρατιωτική στολή ἔλαβε μέρος στίς μάχες τῆς Ἀκροπόλεως τῶν Ἀθηνῶν καί τῆς Πελοποννήσου. Τήν Ἱεράν Μητρόπολη Παροναξίας διεποίμανε μέχρι τό ἔτος 1833, ὁπότε μετετέθη εἰς τήν ἕδρα Ἐπιδαύρου Λιμηράς καί τό 1841 εἰς τήν Μητρόπολιν Ἀκαρνανίας. Συμμετέσχε τῶν Ἐθνικῶν Συνελεύσεων Ἐπιδαύρου, Ἄστρους καί Ναυπλίου, τόν Ἰούλιο τοῦ 1833. Ἀπεβίωσε τήν 1η Ἀπριλίου 1851.

border6



Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 29 επισκέπτες

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ