ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»
ΚΥΡΙΑΚΗ B΄ ΛΟΥΚΑ
4 Οκτωβρίου 2026
Το έκτο κεφάλαιο του κατά Λουκάν Ευαγγελίου, απ όπου είναι παρμένη η σημερινή ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι αφιερωμένο στην επί του όρους Ομιλία του Ιησού Χριστού. Εκείνος περιγράφει με τρόπο ζωντανό και ενθουσιώδη τη νέα ζωή που καλούμαστε όλοι να ζήσουμε κοντά Του, το νέο δικό Του ήθος που οδηγεί τον άνθρωπο από τη γη στον ουρανό, τον κάνει πολίτη της Βασιλείας των Ουρανών.
Μας μιλά ο ίδιος ο Θεάνθρωπος για τον νέο άνθρωπο, η πνευματική ανάπτυξη του οποίου δεν εξαρτάται από το φυσικό περιβάλλον, τους φυσικούς νόμους της δράσης και της αντίδρασης, αλλά πορεύεται μέσα στην ιστορία από το Φωτισμό του Αγίου Πνεύματος και την Χάρη του Κυρίου μας. Αυτός ο νέος Εν Χριστώ άνθρωπος πράγματι δεν έχει ανάγκη να αγαπά μόνο αυτούς που περιμένει να τον αγαπούν, δεν εξαρτά την ελεημοσύνη του από την ανταπόδοση των γύρω του. Ενώ είναι μέσα στη φύση μας να ζούμε σε κοινωνίες που το ένα μέλος περιμένει από τα υπόλοιπα να το αγαπήσουν και να το φροντίσουν, ώστε και αυτό να μείνει εντός αυτού του κύκλου φροντίζοντας με τη σειρά του, τους ομοίους του, ο Ιησούς μας ζητά να αλλάξουμε πορεία, να ξεφύγουμε από την ανάγκη της αυτοεπίγνωσης, και να γνωρίσουμε αυτόν τον άλλο που στέκει και περιμένει την αγάπη μας χωρίς να ανήκει στον κλειστό κύκλο μας, αλλά στη μεγάλη οικογένεια της Εκκλησίας μας. Ό,τι μας κλείνει ό,τι μας περιορίζει από αυτή τη μεγάλη γεύση της απεριόριστης αγάπης, μας ζητά ο Χριστός να το νικήσουμε να ανοιχτούμε με τα μάτια του μικρού παιδιού μέσα στον κόσμο που βλέπει παντού το κάλο και το υγιές.
Ο χριστιανός δεν ανήκει σε κανένα και κανείς δεν μπορεί να τον υποδουλώσει. Μπορεί να ζει σε καθεστώς μονίμου ελευθερίας και προοπτικής προς τα άνω. Βλέπουμε στις μέρες μας ότι ενώ η ελευθερία του ατόμου είναι από τα σπουδαιότερα αιτήματα του πολιτισμού μας εν τούτοις ο σημερινός άνθρωπος μοιάζει όλο και περισσότερο δέσμιος μίας ηθικής που δεν τον ελευθερώνει, δεν τον αφήνει να αναπτύξει όλες του στις δυνατότητες, αλλά τον περιορίζει σε τόσο απόλυτα όρια που πολλές φορές η συνείδηση πνίγεται από το ίδιο σχοινί όπου τάχα θα ανέμιζε το φλάμπουρο της ανεξαρτησίας του. Δέσμιοι όλοι από ένα κώδικα συμπεριφοράς που εύκολα απορρίπτει τον άλλο, πολλές φορές κλεισμένοι σε ένα κύκλο «οικείων» για τους οποίους κάθε προοπτική να πράξουμε εκτός των ορίων του καθωσπρεπισμού που έχουν εκείνοι ορίσει μοιάζει τρέλα ή παράνοια, χάνουμε το σημαντικό στη ζωή μας και αυτό δεν είναι άλλο από το άνοιγμα του Ανθρώπου στη Χαρά του Ιησού.
Ο άνθρωπος έχει ανάγκη ουσιαστική να ωριμάσει, να ξεφύγει από την αυλή των οικείων και να πορευθεί στον μεγάλο κόσμο της Βασιλείας του Θεού. Να μάθει να ξοδεύεται για τον συνάνθρωπό του να πονά ακόμη και για την τελευταία αδικία αυτού του κόσμου. Από τη στιγμή του πλαστήκαμε πήραμε την εντολή να εργαστούμε για αυτόν τον κόσμο. Εργασία σημαίνει πόνος, δάκρυ, ενδιαφέρον για τη κάθε γωνία αυτού του κόσμου.
«Όσο πιότερο νοιώθουμε μέσα στην καρδία μας ευγνωμοσύνη για το ότι υπάρχουμε και για όλον τον κόσμο, και θέλουμε να ευχαριστήσουμε τόσο περισσότερο σιμώνουμε στην πίστη του Χριστού. Θέλουμε να κλάψουμε, να συγχωρήσουμε τους κακούς, να ευχαριστήσουμε για εκείνα που μας φαινότανε πρωτύρα κακά» μας λέει ο μεγάλος δάσκαλός Φώτης Κόντογλου. Η ωριμότητά μας λοιπόν φαίνεται μέσα από την αγάπη μας προς τον άλλο, αυτόν που δεν γνωρίζουμε φυσικώ τω τρόπω αλλά μέσα μας καλλιεργείται βεβαία η πίστη ότι τον ξέρουμε ως εικόνα του Θεού, ως συνάνθρωπο με τον οποίο μοιραζόμαστε τόσο την κοινή μας φύση όσο και την μεγάλη δυνατότητα της να γίνει συγγενής με τον ίδιο του Θεό.
Αδελφοί μου, ο Ιησούς μας καλεί μέσα από το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα να ξεφύγουμε από τον κλειστό κύκλο της αυτοεπιβεβαίωσής μας και να ανοιχτούμε στον κόσμο της εν Χριστώ απρουποθέτου αγάπης. Εκείνος μας οπλίζει με όλα τα όπλα που μας χρειάζονται ώστε να μην χαθούμε στο άγνωστο, αλλά να στοχεύσουμε ακριβώς στη δική Του Βασιλεία. Από εμάς ζητά να αφήσουμε τους εαυτούς μας απλούς και αγνούς στο δικό Του έλεος στη δική του βεβαιωμένη ελπίδα και παρηγοριά, Αμήν.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»
ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΛΟΥΚΑ
11 Οκτωβρίου 2026
Σήμερα, αδελφοί μου, η Εκκλησία μας τιμά όλους εκείνους τους Πατέρες που με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος συγκεντρώθηκαν σε διάφορα κατά καιρούς μέρη και μελέτησαν την πίστη μας, προσπάθησαν να δουν ποιος ήταν ο Χριστός, ποια η σχέση του με το Θεό Πατέρα, τι έκανε για τους ανθρώπους, γιατί και πώς σαρκώθηκε και τι οι άνθρωποι θα πρέπει να κάνουν για να του μοιάσουν. Αυτή την εμπειρία κατέγραψαν σε επτά συνάξεις τους ανά τους αιώνες. Αυτές οι επτά συνάξεις ονομάστηκαν «Σύνοδοι» και επειδή οι άνθρωποι είδαν ότι αυτά που είπαν οι πατέρες σ΄ αυτές τις επτά συνόδους ήταν πραγματικά και αληθινά και χρήσιμα γι αυτούς και μάλιστα ότι αυτή η πίστη των Πατέρων των Συνόδων βοηθούσε όλους τους ανθρώπους σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης και σε όλες τις εποχές ονόμασαν αυτές τις Συνόδους «οικουμενικές»
Ζητούμε λοιπόν από τους Αγίους Πατέρες μας να μας δείξουν το σωστό δρόμο για να αγαπήσουμε και εμείς όσο εκείνοι τον Κύριό μας και τα δικά του λόγια και οι δικές του συμβουλές να είναι οι οδοδείκτες της ζωής μας. Όμως πολλές φορές βλέπουμε ότι οι άνθρωποι αν και ακούν το λόγο του Ιησού αρνούνται να τον δεκτούν στη ζωή τους. Για να παιδαγωγήσει όλους εμάς λοιπόν η Εκκλησία όρισε σήμερα μέρα κατά την οποία τιμούμε όλους εκείνους τους Πατέρες, να διαβάζεται η περικοπή εκείνη από το Ευαγγέλιο όπου ο ίδιος ο Ιησούς περιγράφει πως οι πιστοί πρέπει να αντιμετωπίζουν τα Λόγια Του. Αυτή η περικοπή δεν είναι άλλη από την παραβολή του Καλού Σπορέα.
Νομίζω ότι όλοι μας λίγο πολύ γνωρίζουμε αυτή τη παραβολή του Κυρίου μας. Κάποιος Σποριάς άρχισε να σπέρνει το χωράφι του, όμως άλλοι σπόροι έπεσαν πάνω στη οργωμένη γη και βλάστησαν εύκολα και καλά άλλοι όμως σπόροι δεν είχαν την ίδια τύχη και είτε έπεσαν πάνω στις πέτρες είτε μέσα στα αγκάθια είτε στο δρόμο και έτσι δε κατάφεραν να καρποφορήσουν. Όταν οι μαθητές Του, του ζήτησαν να τους εξηγήσει την παραβολή, Εκείνος τους είπε ότι ο σπόρος εικονίζει τα λόγια του Θεού τα οποία μπορεί όλοι οι άνθρωποι να ακούσουν αλλά κάποιοι είτε να κουραστούν και να μη δείξουν την απαιτούμενη υπομονή στην εφαρμογή τους, είτε να παρασυρθούν από τις μέριμνες αυτού του κόσμου και να ξεχάσουν τον Ιησού είτε να μην δεκτούν καθόλου τα λόγια του Κυρίου και αμέσως ο διάβολος να τους κάνει να τα ξεχάσουν.
Άσχημο πράγμα, αδελφοί μου, να αφήνει τη ψυχή του και το σώμα του ακαλλιέργητο ο άνθρωπος και να μη μπορεί να βλαστίσει ο λόγος του Κυρίου μας. Δείτε το στις μέρες μας, πόσοι άνθρωποι τρέχουν από εδώ και από εκεί και επειδή η καρδία τους δεν έχεί καλλιεργηθεί μένουν άκαρποι. Όταν ο άνθρωπος δε βγάζει από την ψυχή του τις πέτρες των βεβαιοτήτων του, δηλαδή του εγωισμού του, ο λόγος του Κυρίου δε βλασταίνει. Όταν αφηνόμαστε στα πάθη μας, τη ρουτίνα της καθημερινότητας και θεωρούμε κάθε αμαρτωλή σκέψη μας υγεία τότε φυσικά το χωράφι της ψυχής μας και χέρσο θα είναι και αν φυτρώνει κάτι αυτό διαστρεβλωμένο, δηλαδή σατανικό, θα είναι και μόνο πρόβλημα θα δημιουργήσει.
Όμως η ψυχή θέλει άροτρο, αδελφοί μου. Το χώμα που έχει κάτσει και οι πέτρες που έχουν μαζευτεί πρέπει να φύγουν. Τα αγκάθια να ξεπατωθούν.
Ο άνθρωπος πρέπει να πονέσει να μην επαναπαυτεί σε ότι έχει αλλά να κοιτάξει γύρω του να αρνηθεί ότι τον κάμει άγονο και να γευτεί ότι θα τον αναζωογονήσει.
Πρέπει να μένει όσο μπορεί περισσότερο μέσα στο ναό και να γίνεται ένα σφουγκάρι που θα ποτίζεται όλη την ώρα από το δροσερό νεράκι των μυστηρίων της Εκκλησίας μας.
Πρέπει να μπορεί να μεταφέρει ότι παίρνει από το ναό στο σπίτι του και να το διατηρεί εκεί με προσευχή και εφαρμόζοντας τη νηστεία του και την άσκηση που η Εκκλησία του ζητά
Η ψυχή θέλει ελεημοσύνη, όχι πάντα υλική, για τον διπλανό μας θέλει να αντιλαμβανόμαστε τι γίνεται γύρω μας ποιος αδελφός μας έχει ανάγκη τη παρηγοριά μας και την αγάπη μας.
Πρέπει να ξέρουμε ότι στην αναζωογόνηση του ανθρώπου δε χωρούν αυτοσχεδιασμοί και επιπολαιότητες, αφού μόνο πισωγυρίσματα μπορούν να φέρουν, αλλά ο καθείς πρέπει να αγωνίζεται ακολουθώντας το δρόμο που το Ευαγγέλιο και ο Ιησούς δείχνουν.
Αυτά, αδελφοί μου, εφάρμοσαν και οι Άγιοι πατέρες που σήμερα γιορτάζουμε. Πορεύτηκαν με βάση τα λόγια του Ευαγγελίου και ουδέποτε επέτρεψαν στον εαυτό τους να κάνει ή να σκεφτεί κάτι διαφορετικό από αυτό που ο Κύριος είπε. Αποτέλεσμα αυτού είναι να μείνουν το μυαλό, η ψυχή και το σώμα καθαρά και να μπορούν να δεκτούν το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος και να γίνουν πραγματικά χρήσιμοι για τους ανθρώπους και να μας δείξουν μια προοπτική για τον άνθρωπο μοναδική: την προοπτική της ζωής κοντά στον Κύριο Ιησού.
Το ευαγγέλιο σήμερα τελειώνει με ένα λόγο «ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω» ας ζητήσουμε από τον Κύριο μας αυτά τα λίγα λεπτά της Λειτουργίας που περισσεύουν τα αυτιά μας αλλά και οι αισθητήρες της ψυχής μας να είναι καθαροί ώστε και τα λόγια Του να ακούμε και να μπορούμε να τα εφαρμόζουμε, Αμήν.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»
ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΛΟΥΚΑ
18 Οκτωβρίου 2026
Η 18η Οκτωβρίου κάθε έτους αγαπητοί μου αδελφοί είναι αφιερωμένη στη μνήμη ενός από τους τέσσερις Ευαγγελιστές της Εκκλησίας μας, του αγίου ενδόξου Ευαγγελιστού και αποστόλυο Λουκά, του Έλληνα, του Ιατρού και κατά παράδοση Αγιογράφου των πρώτων εικόνων της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Γεννημένος στην Αντιόχεια της Συρίας από Έλληνες γονείς ο άγιος μας ήταν άριστός γνώστης της ελληνικής γλώσσας της εποχής του αλλά και της ιατρικής τέχνης την οποία ασκούσε σε διάφορα μέρη στα οποία βρέθηκε μέχρι την αγκατάστασή του το 42 μ.Χ. στη πόλη της Θήβας, όπου γνώρισε τον απόστολο των εθνών Παύλο, σαγηνεύτηκε από τη διδασκαλία του και θέλησε να τον ακολουθήσει στις ιεραποστολικές περιοδείες του, τόσο ως μαθητής και συνεργάτης του στη διάδοση του Ευαγγελίου, όσο και ως προσωπικός γιατρός του φιλάσθενου αποστόλου.
Αυτή η τόσο ευλογημένη σχέση του μαθητή Λουκά με τον διδάσκαλο Παύλο, είχε ως αποτέλεσμα ο πρώτος να γίνει ο ακριβέστερος καταγραφέας της διδασκαλίας του αποστόλου των εθνών και μάλιστα για εμάς να καταστεί η φωνή μέσα από τους αιώνες και η ιστορική γραφίδα της ζωής του Ιησού και της Εκκλησίας του αφού μέσα στον κανόνα της Καινής Διαθήκης διασώθηκαν δύο δικά του συγγράμματα, το τρίτο κατά σειρά Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αλλά και οι Πράξεις των Αποστόλων, όπου καταγράφεται η ζωή της Εκκλησίας μετά από το γεγονός της Πεντηκοστής. Και τα δύο αυτά έργα απευθύνονται σε ένα πρόσωπο που δεν έχουμε άλλα στοιχεία για αυτόν τον «Κράτιστο Θεόφιλο» όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται. Ανά τους αιώνες πολλοί ερμηνευτές θεωρούν ότι αυτός ο Θεόφιλος είναι η κάθε ψυχή του με αγάπη πόθο και πίστη διαβάζει τα συγγράμματα του Ευαγγελιστού και παίρνει λίγο από τον δικό του φωτισμό, γενόμενος κράτιστος και ισχυρός στην πίστη του και στο φρόνημα του.
Θέλοντας λοιπόν η Εκκλησία μας να τιμήσει αυτόν τον σπουδαίο Ευαγγελιστή αφιερώνει και την υμνολογία της σημερινής ημέρας σε εκείνον, αλλά και μας ζητά διαβάσουμε ένα αποστολικό κείμενο από την προς Κολλασαείς επιστολή που αναφέρεται στη σχέση του αποστόλου των Εθνών με τον αγαπημένο του Μαθητή και υπαινίσσεται και τα χαρακτηριστικά που θα πρέπει να έχει ο καθένας μας όταν θέλει να μιλάει για τον Ιησού Χριστό. Μέσα σε δύο γραμμές παρουσιάζεται η πραγματική εικόνα αυτού που θέλει να είναι πραγματικός μαθητής του Ιησού:
Μας ζητά λοιπόν ο απόστολος Παύλος να πορευόμαστε με σοφία προς τον έξω κόσμο. Ο Χριστιανός όταν ανοίγεται στον κόσμο οφείλει να προβάλλει αυτή την ευλογημένη Σοφία με την οποία μας πλούτισε ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός. Ο εν Χριστώ άνθρωπος αντανακλά την Σοφία των Μυστηρίων της Εκκλησίας φανερώνει την δόξα Αυτού στον οποίο πιστεύει, δείχνει με τον τρόπο του τον δρόμο που μπορεί να συνδέσει και άλλους ανθρώπους στο άρμα της εκκλησίας. Ιεραποστολή στην Εκκλησία δεν γίνεται τόσο με τα λόγια όσο με το παράδειγμα της αγάπης και του ελέους με τη δύναμη της προσευχής, με το δάκρυ και τον πόνο για τον αδελφό μας. Ο εν Σοφία άνθρωπος διαχειρίζεται με τρόπο λυσιτελή τον πλούτο του Αγίου Πνεύματος που φυλάσσεται μέσα στην Εκκλησία και δαπανά τον χρόνο του στη διάδοση του Λόγου του Θεού. «εξαγοράζει» τον καιρό για να παρουσιάσει το μυστήριο της Βασιλείας των Ουρανών, κατανοεί ότι κάθε στιγμή αν τη ζήσει όπως πρέπει θα τον φέρει πιο κοντά στον Παράδεισο.
Από την άλλη ο λόγος μας προς να είναι πάντοτε άλατι ηρτυμένος, να είναι δηλαδή και ευχάριστος αλλά και καθαρός, όπως το αλάτι εκείνα τα χρόνια διατηρούσε τα διάφορα τρόφιμα και δεν τα άφηνε να σαπίσουν. Ο τρόπος που φέρεται ο Χριστιανός είναι πάντοτε ευχάριστος για τους γύρω του αφού δεν ανέχεται κανενός είδους αδικία αλλά και δεν συμβιβάζεται με τίποτα ανήθικο ή προβληματικό ή σάπιο δηλαδή άρρωστο και επιβλαβές για τον διπλανό του. Η απόλυτη ανάγκη για καθαρότητα βίου είναι αυτή που οικοδομεί την Εκκλησία που μας κάνει ένα σώμα μία ψυχή και αυτό ο Πάυλος θέλει να το διασώσει.
Αδελφοί μου, σε κάθε Θεία Λειτουργία μοιραζόμαστε τον ασπασμό της αγάπης όπως ακριβώς και ο μαθητής του Παύλου, ο Ευαγγελιστής Λουκάς στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα που χαρακτηρίζεται αγαπητός ιατρός. Πράγματι ο Ευαγγελιστής μας κράτησε σ’ όλη του τη ζωή τις αποστολικές υποθήκες του κηρύγματος, για αυτό τα κείμενα του μας αναπαύουν και μας δείχνουν πράγματι τον Ερχόμενο προς ημάς Ιησού. Τον μνημονεύουμε με ευγνωμοσύνη και τον παρακαλούμε να μας αξιώνει στην κατανόηση και εμπέδωση των όσων η γραφή του μας παρέδωσε, Αμήν.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ
«ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»
ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ
25 Οκτωβρίου 2026
Σήμερα αγαπητοί μου αδελφοί, διαβάσαμε από το Ευαγγέλιο του Λουκά τη διήγηση για τη θεραπεία του δαιμονισμένου των Γαδαρηνών. Ο Ιησούς επισκέπτεται την περιοχή όπου κατοικούσαν οι Γαδαρηνοί, μία περιοχή δύσβατη και απόκρημνη, όπου ο πρώτος άνθρωπος που συναντά, ο αντιπρόσωπος αυτής της πόλης, η «βιτρίνα» της όπως θα λέγαμε σήμερα είναι ένας άνθρωπος που βασανίζεται τραγικά από τους δαίμονες. Η περιγραφή που κάνει ο Λουκάς είναι χαρακτηριστική και νομίζω ότι τόσο γλαφυρή περιγραφή για το που μπορεί να φτάσει ο δαίμονας τον άνθρωπο.
Ο άνθρωπος αυτός έχει χάσει κάθε έννοια προσωπικής αξιοπρέπειας. Κυκλοφορεί γυμνός, μόνος ανάμεσα στα μνήματα, απομακρυσμένος από όλους τους οικείους του. Η μόνη κραυγή που ξέρει να πει μόλις διακρίνει τον διδάσκαλο είναι αυτό το τρομερό που σήμερα ακούμε το τόσο άδικο για την ανθρώπινη φύση. Ιησού υιέ του Υψίστου μη με βασανίσεις. Μη θελήσεις ουσιαστικά να αναμετρηθείς μαζί μου διότι ξέρω εκ των προτέρων ότι θα με νικήσεις. Ο Ιησούς όμως δε στέκεται σ’ αυτά τα λόγια, η αγάπη του και ο σεβασμός προς το δημιούργημα δε πρόκειται να ακυρωθούν μπροστά σ’ αυτή την επιφανειακή, την πρώτη άρνηση του δαιμονισμένου. Μ’ ένα λόγο Του τα δαιμόνια απομακρύνονται. Χάνονται μαζί με τα άνομα έργα των ανθρώπων, των κατοίκων της περιοχής που παρά τις διατάξεις του νόμου εκτρέφουν χοίρους. Ουσιαστικά οι δαίμονες βρίσκουν τη θέση που τους αναλογεί εκεί μαζί με τα αρρωστημένα έργα των ανθρώπων που φυσικά και αυτά διαλύονται και ακυρώνονται.
Αυτό που προβληματίζει ιδιαίτερα είναι η στάση των υπολοίπων ανθρώπων αυτής της πόλης. Μόλις μαθαίνουν για τη θεραπεία του δαιμονισμένου και το χαμό των χοίρων πηγαίνουν να συναντήσουν τον αίτιο αυτών των γεγονότων. Όταν πλησιάζουν βλέπουν τον αδελφό τους να έχει πια τα λογικά του να έχει ντυθεί και το κυριότερο τώρα πια να συζητά με τον Ιησού, να μπορεί πια να έρθει σε επαφή και επικοινωνία με ένα άλλο πρόσωπο. Η αντίδρασή τους είναι μάλλον αντιστρόφως ανάλογη με την ευλογία που δέχτηκε ο τόπος τους. Ζητούν από τον Ιησού, φοβισμένοι, να απομακρυνθεί από την περιοχή τους. Εκείνος ως μεγάλος παιδαγωγός φεύγει με το πλοίο που τον είχε φέρει. Όμως αφήνει πίσω του για τους Γαδαρηνούς μάρτυρα σπουδαίο της θεότητάς του και της δυνάμεώς του το θεραπευμένο, ο οποίος παίρνει την εντολή να κηρύττει το θαύμα του Ιησού.
Οι κάτοικοι της πόλεως των Γαδάρων δεν αφήνουν τη θεραπεία αυτή να λειτουργήσει για το δικό τους καλό. Εκείνοι νοιάζονται μόνο για το δικό τους βόλεμα. Ίσως να αισθάνονται και άσχημα που ο τρελός του χωριού θεραπεύτηκε και δε θα έχουν με κάποιον να γελούν ή να ασχολούνται. Από την άλλη η καταστροφή των έργων τους, τους γέμισε με τύψεις. Γνώριζαν ότι δεν έπρεπε να εκτρέφουν χοίρους, γιατί έπρεπε κάποιος με τον τρόπο του να τους το υπενθυμίσει; Οι ενοχές τους δεν τους αφήνουν να ζήσουν τη χαρά του αδελφού τους. Ο ευεργέτης θεωρείται εχθρός και παρόλο που Του αναγνωρίζουν τη δύναμη να τους βγάλει από την αμαρτία τους, του ζητούν να τους αφήσει εκεί. Ο Ιησούς το κάνει. Όμως τους αφήνει μάρτυρα αδιάψευστο της δύναμής του τον θεραπευμένο, ο οποίος καλείται να μιλήσει στους συμπατριώτες του για τον Ιησού, αποδεικνύοντας πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει σε κάθε τόπο έστω και ένας που μπορεί να κηρύξει το ευαγγέλιο.
Αδελφοί μου. Κάθε εποχή καλείται να αντιμετωπίσει το δαίμονα. Κάθε εποχή έχει τους ανθρώπους εκείνους που προτιμούν να περιφέρονται σε τόπους έρημους απογυμνωμένοι από κάθε πνευματικό πλούτο απομακρυσμένοι από τους υπολοίπους, αποκοιμισμένοι σε ένα ιδιότυπο λήθαργο. Πάντοτε όμως ο Ιησούς θα διασχίζει τον κόσμο και θα προσπαθεί να ξυπνήσει τις συνειδήσεις όσο βαθιά κι αν κοιμούνται. Η έγερση από τον ύπνο και η αποκατάσταση στην ομορφιά θα είναι πάντοτε επώδυνη, τόσο επώδυνη όσο είναι και τα χτυπήματα του γλύπτη στη πέτρα. Μπορεί κάποιοι κατά την έγερση αυτή να αθυμήσουμε. Να αισθανθούμε ίσως πιο γλυκό τον ύπνο. Να πούμε και εμείς Ιησού μη με βασανίσεις. Όμως η αλλαγή και η χαρά που μπορεί ο Ιησούς να μας δώσει, αξίζουν αυτό το λίγο κόπο της αρχής, αυτό το πρώτο τέντωμα. Αυτό το ξύπνημα θα δώσει τη δυνατότητα εμείς να γίνουμε πιο κινητικοί πιο δημιουργικοί, τα έργα που μολύνουν τον κόσμο μας να πάψουν να υφίστανται, Αμήν.
π. Α.Μ.